comintour.net
stroidom-shop.ru
obystroy.com
Items filtered by date: Հինգշաբթի, 06 Հունիսի 2019 http://artsakhtert.com Fri, 20 Sep 2019 18:13:47 +0000 Joomla! - Open Source Content Management hy-am ՃԱ­ՆԱՉ­ՄԱՆ ԱՇ­ԽԱՐ­ՀԱԳ­ՐՈՒ­ԹՅԱՆ ԸՆԴ­ԼԱՅ­ՆՈՒՄ՝ ՆԱԵՎ ՍՊՈՐ­ՏԻ ՄԻ­ՋՈ­ՑՈՎ http://artsakhtert.com/arm/index.php/politics/item/26844-2019-06-07-16-22-17 http://artsakhtert.com/arm/index.php/politics/item/26844-2019-06-07-16-22-17 ՃԱ­ՆԱՉ­ՄԱՆ ԱՇ­ԽԱՐ­ՀԱԳ­ՐՈՒ­ԹՅԱՆ ԸՆԴ­ԼԱՅ­ՆՈՒՄ՝ ՆԱԵՎ ՍՊՈՐ­ՏԻ ՄԻ­ՋՈ­ՑՈՎ
Ռու­զան ԻՇ­ԽԱ­ՆՅԱՆ

 Ֆուտ­բո­լը և ադր­բե­ջա­նա­կան ռա­սիզ­մը

Ա­սում են՝ սպոր­տը և քա­ղա­քա­կա­նու­թյու­նը կապ­ված են ի­րար։ Ե­թե այդ­պես չլի­ներ, Բեռ­լի­նում Ադր­բե­ջա­նի դես­պա­նու­թյու­նը CONIFA-ի նա­խա­գա­հին և մաս­նա­կից թի­մե­րին չէր խնդ­րի չե­ղյալ հայ­տա­րա­րել Ան­կախ ֆուտ­բո­լա­յին ա­սո­ցիա­ցիա­նե­րի կոն­ֆե­դե­րա­ցիա­յի Եվ­րո­պա­յի 3-րդ ա­ռաջ­նու­թյան մեկ­նար­կը Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյան մայ­րա­քա­ղա­քում։ Այս կարևոր մասշ­տա­բա­յին ի­րա­դար­ձու­թյա­նը խո­չըն­դո­տե­լու ադր­բե­ջա­նա­կան փոր­ձե­րը հա­ջո­ղու­թյուն չու­նե­ցան, քա­նի որ CONIFA-ն պա­տաս­խա­նա­տու է չճա­նաչ­ված պե­տու­թյուն­նե­րի ֆուտ­բո­լի աշ­խար­հի և Եվ­րո­պա­յի ա­ռաջ­նու­թյուն­նե­րի հա­մար, պա­տաս­խա­նա­տու է այն­քա­նով, որ մի­ջազ­գա­յին ա­ռաջ­նու­թյուն­նե­րում ֆուտ­բոլ խա­ղա­լու ի­րա­վուն­քից պետք է հա­վա­սա­րա­պես օգտ­վեն ինչ­պես ճա­նաչ­ված, այն­պես էլ չճա­նաչ­ված պե­տու­թյուն­նե­րի մար­զիկ­նե­րը։ Ե­թե ադր­բե­ջան­ցի­ներն այս ճշ­մար­տու­թյու­նը հեր­քե­լու հա­մար փաս­տարկ­ներ ու­նե­նա­յին, Բեռ­լի­նում կներ­կա­յա­նա­յին կա­ռույ­ցի պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րի կող­մից հրա­վիր­ված բաց քն­նարկ­մա­նը։

Կա­ռույ­ցի գլ­խա­վոր քար­տու­ղար Սա­շա Դյուր­կո­պը Ստե­փա­նա­կեր­տում կա­յա­ցած մամ­լո ա­սու­լի­սին հայ­տա­րա­րեց, որ չնա­յած ա­ռաջ­նու­թյու­նը եվ­րո­պա­կան է, այն դի­տե­լու են ամ­բողջ աշ­խար­հում, և ի­րենք ի­րենց հեր­թին ա­նե­լու են ա­մեն ինչ, որ­պես­զի Ար­ցա­խը ճա­նա­չե­լի դառ­նա։ Ու­շադ­րու­թյան է ար­ժա­նի Դյուր­կո­պի հետևյալ միտ­քը. ի­րենք հա­վա­տում են ազ­գե­րի ինք­նո­րոշ­մա­նը և, հա­կա­ռակ Ադր­բե­ջա­նի կող­մից հա­րուց­ված բո­լոր խո­չըն­դոտ­նե­րի, ա­նե­լու են ա­մեն ինչ, որ մար­զիկ­նե­րը ծա­ծա­նեն ի­րենց եր­կր­նե­րի դրոշ­նե­րը։
Մի՞­թե սա քա­ղա­քա­կա­նու­թյուն չէ. հու­նի­սի 1-ին՝ ա­ռաջ­նու­թյան հան­դի­սա­վոր բաց­մա­նը, CONIFA-ի նա­խա­գահ Պեր-Ան­դերս Բլին­դը Ստե­փա­նա­կեր­տը հայ­տա­րա­րեց Եվ­րո­պա­յի մայ­րա­քա­ղաք։
CONIFA-2019 Եվ­րո­պա­յի 3-րդ ա­ռաջ­նու­թյու­նը նաև Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյան մի­ջազ­գա­յին ճա­նաչ­ման աշ­խար­հագ­րու­թյան ընդ­լայ­նում է նշա­նա­կում։ Մենք էլ ճա­նա­չե­ցինք մեր այն հյու­րե­րին, ո­րոնք ա­ռա­ջին ան­գամ են մեր եր­կիր այ­ցե­լում։ Աշ­խար­հի քար­տե­զի վրա փնտ­րե­ցինք նրանց մո­տա­վոր տե­ղը։ CONIFA-ն ներ­կա­յաց­նում է աշ­խար­հի 6 մայր­ցա­մաք­ներ, 54 պե­տու­թյուն, 370 մլն մարդ­կանց։ Ա­ռաջ­նու­թյա­նը մաս­նակ­ցող 8 թի­մե­րից եր­կու­սը հայ­կա­կան են՝ ՙԱր­ցախ՚ և ՙԱրևմտյան Հա­յաս­տան՚, այ­նու­հետև՝ Աբ­խա­զիա, Հա­րա­վա­յին Օ­սիա, ՙՉա­մե­րիա՚ թի­մը ներ­կա­յաց­նում է ժա­մա­նա­կա­կից Ալ­բա­նիա­յի հա­րա­վա­յին և Հու­նաս­տա­նի հյու­սիս-արևմտյան շր­ջա­նը, ՙՍապ­մի՚-ն՝ Հյու­սի­սա­յին Եվ­րո­պան, ՙՊա­դա­նիա՚-ն՝ Ի­տա­լիա­յի հյու­սի­սը, ՙՍե­կեյ Լանդ՚-ը՝ Ռու­մի­նիան։
Արևմտյան Հա­յաս­տա­նի թի­մի ներ­կա գտն­վե­լը, ո­րում ընդգրկվել են Սփյուռ­քի ճա­նաչ­ված հայ ֆուտ­բո­լիստ­ներ, ա­ռանձ­նա­հա­տուկ նշա­նա­կու­թյուն ու­նի։ Սա կարևոր ազ­դակ է՝ մեկ ան­գամ ևս մի­ջազ­գա­յին հան­րու­թյանն ի­րա­զե­կե­լու հայ ժո­ղովր­դի այս հատ­վա­ծի մա­սին, ո­րը մեկ դար ա­ռաջ ցե­ղաս­պա­նու­թյան է են­թարկ­վել, իսկ մի կերպ փրկ­ված­նե­րը տա­րած­վել են աշ­խար­հով մեկ։ Այ­սօր էլ Թուր­քիա­յում ապ­րող հա­յե­րը, իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի կող­մից ազ­գա­յին խտ­րա­կա­նու­թյան են­թարկ­վե­լով, պայ­քա­րում են ի­րենց ի­րա­վունք­նե­րի և ազ­գա­յին ինք­նու­թյան պահ­պան­ման հա­մար։
Կար­ծում ենք, պա­տա­հա­կա­նու­թյուն չէր ֆուտ­բո­լի Եվ­րո­պա­յի լի­գա­յի եզ­րա­փակ­չի անց­կա­ցու­մը Բաք­վում և ա­պա` Ար­ցա­խում CONIFA-ի Եվ­րո­պա­յի 3-րդ ա­ռաջ­նու­թյան մեկ­նար­կը։ Եր­կա­կի ստան­դարտ­նե­րի կի­րառ­ման եվ­րո­պա­կան քա­ղա­քա­կա­նու­թյան մեջ սա լիո­վին տե­ղա­վոր­վում է։

Եվ­րո­պան, բնա­կա­նա­բար, իր քա­ղա­քա­կա­նու­թյունն է ի­րա­կա­նաց­նում, իսկ Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյան հա­մար ա­ռաջ­նու­թյան կազ­մա­կեր­պու­մը, հի­րա­վի, մեծ ի­րա­դար­ձու­թյուն է երկ­րի մի­ջազ­գա­յին ճա­նաչ­ման, Ար­ցա­խի ժո­ղովր­դի՝ սե­փա­կան հայ­րե­նի­քում խա­ղաղ ապ­րե­լու ձգ­տում­նե­րի մա­սին բարձ­րա­ձայ­նե­լու տե­սան­կյու­նից։ Մի­ջազ­գա­յին մա­կար­դա­կով յու­րա­քան­չյուր սպոր­տա­յին մի­ջո­ցա­ռում իր մեջ նե­րա­ռում է խա­ղա­ղու­թյան, հա­մե­րաշ­խու­թյան և ժո­ղո­վուրդ­նե­րի բա­րե­կա­մու­թյան գա­ղա­փար­ներ։
Բաք­վի հա­մար այդ գա­ղա­փար­ներն ան­հաս­կա­նա­լի են. հու­նի­սի 1-ին՝ ա­ռաջ­նու­թյան բաց­ման օ­րը, Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի զին­ծա­ռա­յո­ղը դար­ձավ Ադր­բե­ջա­նի ա­հա­բեկ­չա­կան, ռա­սիս­տա­կան քա­ղա­քա­կա­նու­թյան զո­հը։
Քա­ղա­քա­կան հար­թու­թյու­նում դի­տար­կե­լով Բաք­վում Եվ­րո­պա­յի լի­գա­յի եզ­րա­փա­կիչ խա­ղի անց­կա­ցու­մը և CONIFA-ի Եվ­րո­պա­յի 3-րդ ա­ռաջ­նու­թյու­նը, պետք է ըն­դգ­ծել գլ­խա­վո­րը՝ Ադր­բե­ջա­նի հա­յա­տյաց քա­ղա­քա­կա­նու­թյան հեր­թա­կան դրսևոր­ման փաս­տը։ Եվ­րո­պա­յի լի­գա­յի եզ­րա­փա­կիչ՝ ՙԱր­սե­նալ՚-ՙՉել­սի՚ խա­ղին չմաս­նակ­ցեց հայ հան­րա­ճա­նաչ ֆուտ­բո­լիստ, Հա­յաս­տա­նի ֆուտ­բո­լի ազ­գա­յին հա­վա­քա­կա­նի ա­վագ և ՙԱր­սե­նալ՚-ի կի­սա­պաշտ­պան Հեն­րիխ Մխի­թա­րյա­նը։ Աշ­խար­հի մի շարք հե­ղի­նա­կա­վոր պար­բե­րա­կան­ներ ի­րենց հրա­պա­րա­կում­նե­րում նշե­ցին, որ հա­յե­րի և ադր­բե­ջան­ցի­նե­րի միջև առ­կա հա­կա­մար­տու­թյան պատ­ճա­ռով Մխի­թա­րյա­նը չի մաս­նակ­ցի Եվ­րո­պա­յի լի­գա­յի եզ­րա­փա­կիչ խա­ղին, ո­րը կա­յա­նա­լու է Բաք­վում։ Ֆուտ­բո­լիս­տը և ա­կում­բը նման ո­րո­շում են կա­յաց­րել՝ ել­նե­լով անվ­տան­գու­թյան նկա­տա­ռում­նե­րից։ Ըստ ՙԱր­սե­նալ՚-ի հայ­տա­րա­րու­թյան՝ ա­կումբն ՈՒԵ­ՖԱ-ից ըն­դու­նե­լի ե­րաշ­խիք­ներ չի ստա­ցել այն մա­սին, որ Հեն­րիխ Մխի­թա­րյա­նի հա­մար Բաք­վում գտն­վելն անվ­տանգ կլի­նի։ Հա­յաս­տա­նի ար­տա­քին քա­ղաքական գե­րա­տես­չու­թյունն իր հայ­տա­րա­րու­թյան մեջ շեշ­տեց, որ Մխի­թա­րյա­նին Եվ­րո­պա­յի լի­գա­յի եզ­րա­փակ­չին մաս­նակ­ցե­լու հա­մար անվ­տան­գու­թյան բա­վա­րար ե­րաշ­խիք­ներ չտալն ու են­թադ­րյալ հայ­կա­կան ծա­գում ու­նե­ցող եր­կր­պա­գու­նե­րի մուտքն Ադր­բե­ջան ար­գե­լե­լը ռա­սիզ­մի նոր դրսևո­րում է։
Մենք հա­կա­ռակ բևե­ռում ենք։ Մեր եր­կիր ժա­մա­նած մար­զիկ­նե­րի և հյու­րե­րի հի­շո­ղու­թյու­նից չի ջնջ­վի ֆուտ­բո­լի այս ա­ռաջ­նու­թյան կար­գա­խո­սը՝ ՙԲաց դռ­ներ, ա­մուր դար­պաս՚։ Ար­ցա­խի դռ­նե­րը բաց են, ա­սել է թե՝ բաց է ար­ցախ­ցու սիր­տը, հյու­րա­սեր է նա և հյու­րին պատ­վող։ Հյու­րըն­կալ­վե­լու ա­ռա­ջին իսկ րո­պե­նե­րին օ­տարն ի­րեն զգում է ինչ­պես իր տա­նը, հա­ղոր­դա­կից լի­նում այս­տեղ ապ­րող ժո­ղովր­դի ա­վան­դույթ­նե­րին ու ազ­գա­յին ար­ժեք­նե­րին։ Հա­ղոր­դա­կից լի­նում Ար­ցա­խի ազ­գա­յին ինք­նու­թյա­նը։
Բայց և ա­մուր է նրա դար­պա­սը, ե­թե բա­րի չէ ե­կո­ղի մտադ­րու­թյու­նը։ Մի քա­նի տա­րի ա­ռաջ եվ­րո­պա­ցի մի խոր­հր­դա­րա­նա­կան Ստե­փա­նա­կեր­տում մամ­լո ա­սու­լի­սի ժա­մա­նակ, ա­ռանց ա­վե­լորդ զգաց­մուն­քայ­նու­թյան, հայ­տա­րա­րեց, որ Ար­ցա­խը եվ­րո­պա­կան ամ­րոց է։
Այդ­պես մտա­ծում են մեր բա­րե­կամ­նե­րը։ Մենք էլ ա­սենք, որ Ար­ցա­խը ոչ միայն հայ­կա­կան ա­նա­ռիկ ամ­րոց է, այլև մի­ջազ­գա­յին ի­րա­վա­կան ճա­նաչ­ման ար­ժա­նի եր­կիր՝ հայտ­նի իր հնա­գույն պատ­մու­թյամբ ու մշա­կույ­թով, օ­րի­նա­կե­լի ար­ժե­քա­յին հա­մա­կար­գով, իր հյու­րըն­կա­լու­թյամբ ու խա­ղա­ղա­սի­րա­կան ձգ­տում­նե­րով։ Նաև պատ­րաստ՝ պաշտ­պա­նե­լու նյու­թա­կան ու հոգևոր այն ամ­բողջ ժա­ռան­գու­թյու­նը, ո­րը փո­խանց­վել է այս հո­ղի վրա հա­զա­րա­մյակ­ներ շա­րու­նակ սե­փա­կան ինք­նու­թյու­նը հաս­տա­տած նախ­նի­նե­րի կող­մից։

 

 

 

 

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Քաղաքական Fri, 07 Jun 2019 16:16:11 +0000
Ամփոփվել են բյուջեի կատարողականի նախնական քննարկումները http://artsakhtert.com/arm/index.php/official/item/26846-2019-06-07-17-39-09 http://artsakhtert.com/arm/index.php/official/item/26846-2019-06-07-17-39-09 Ամփոփվել են բյուջեի կատարողականի նախնական քննարկումները
Հունիսի 7-ին տեղի…

 Նիստին ներկա ԱՀ ֆինանսների նախարար Արթուր Հարությունյանը պատասխանել է բյուջեի կատարողականի վերաբերյալ պատգամավորների հնչեցրած հարցերին, որից հետո հանձնաժողովը երկու կողմ, մեկ դեմ ձաների հարաբերակցությամբ դրական եզրակացությամբ հավանություն է տվել ԱՀ 2018թ. պետական բյուջեի կատարման հաշվետվությունը լիագումար նիստում քննարկելուն:

Արցախի Հանրապետության

ԱԺ լրատվության և հանրության հետ կապերի բաժին

 

 
 
 
 

 

 
 
 
]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Պաշտոնական Fri, 07 Jun 2019 15:38:15 +0000
Հոգեգալուստ http://artsakhtert.com/arm/index.php/spiritual/item/26845-2019-06-07-16-34-39 http://artsakhtert.com/arm/index.php/spiritual/item/26845-2019-06-07-16-34-39 Հոգեգալուստ
Սուրբ Հոգու աստվածային…

Իսկ երբ մոտենում էր գրավոր Օրենքի հնանալու և Նոր Ուխտի հաստատվելու ժամերը, ասաց. «Եթե Ինձ սիրում եք, կպահեք Իմ պատվիրանները. և Ես պիտի աղաչեմ Հորը, և Նա մի այլ Մխիթարիչ պիտի տա ձեզ, որպեսզի հավիտյան ձեզ հետ բնակվի Ճշմարտության Հոգին» (Հովհ. ԺԴ 15-17): Եվ դարձյալ՝ «Մխիթարիչը՝ Սուրբ Հոգին, որին Հայրը կուղարկի Իմ անունով, Նա ձեզ ամեն բան կուսուցանի և ձեզ կհիշեցնի այն ամենը, ինչ Ես ասացի ձեզ» (Հովհ. ԺԴ 26): Սրանով հայտնում է, որ Սուրբ Հոգին Հորից էր գալու: Տերն ասաց. «Լավ է ձեզ համար, որ Ես գնամ. որովհետև եթե Ես չգնամ, Մխիթարիչը ձեզ մոտ չի գա. իսկ եթե գնամ, Նրան կուղարկեմ ձեզ մոտ» (Հովհ. ԺԶ 5-7): Ասաց նաև՝ «Դեռ շատ բաներ ունեմ ձեզ ասելու, բայց այժմ չեք կարող տանել: Երբ որ գա Նա՝ Ճշմարտության Հոգին, ամենայն ճշմարտութեամբ կառաջնորդի ձեզ» (Հովհ. ԺԶ 12-13): Մանավանդ զգուշացրեց. «Ամեն մեղք և հայհոյանք կներվեն մարդկանց, բայց Հոգու դեմ հայհոյանքը չպիտի ներվի: Եվ ով որ Մարդու Որդու դեմ խոսք ասի, նրան պիտի ներվի, բայց ով ասի Սուրբ Հոգու դեմ, նրան չպիտի ներվի ո՜չ այս աշխարհում և ո՜չ էլ հանդերձյալում» (Մատթ. ԺԲ 31-32): Հարությունից հետո Որդին փչմամբ նախաճառեց Սուրբ Հոգու մասին՝ ասելով. «Առե՜ք Սուրբ Հոգին…» (Հովհ. Ի 22), իսկ համբարձումից առաջ պատվիրեց նստել Երուսաղեմում, մինչև երկնքից զորություն ստանալը:

 Տերն Իր հրաշափառ Հարությունից քառասուն օր անց համբարձվեց և ինն օր հրեշտակների ինը դասերում պաշտվելուց հետո տասներորդ օրը նստեց Հոր աջ կողմում և առաքյալների դասերի վրա առաքեց խոստացած Պարգևը՝ Սուրբ Հոգին, որպեսզի առաքյալները, Սուրբ Հոգին կարոտով ու զգուշությամբ ընդունելով, Նրանով առաջնորդվեն դեպի Ավետյաց երկիր, ինչպես ասում է Դավիթը. «Քո բարի Հոգին ինձ պիտի առաջնորդի դեպի արդար երկիր» (Սաղմ. ՃԽԲ 10):

 Թեպետ մինչ այդ առաքյալները տիեզերքի Փրկչից ստացան քահանայապետությունը, սակայն առանց Սուրբ Հոգու ընդունելության տակավին անկատար էին, չնայած այն նշանները, որ նրանք գործում էին, քանի դեռ իրենց հետ էր Քրիստոս, առանց Սուրբ Հոգու չէին լինում: Առաքյալներն այսօր կատարելապես ընդունեցին Սուրբ Հոգին, Ով ոչ թե ազդմամբ, ինչպես մարգարեներին, այլ անբաժանելիորեն նրանց միացավ: Հոգին չեկավ ծածուկ և աներևույթ, այլ իբրև սաստիկ հողմ և լցրեց ամենքին: Սուրբ Հոգին Իր էջքով նոր սքանչելիք գործեց՝ կյանքի հոտ ու անմահության բույր հեղելով Երուսաղեմի վրա և լիացնելով քաղաքը: Եվ առաքյալների միջոցով Սուրբ Հոգու անուշահոտությունը լցվեց ամբողջ տիեզերքը, ինչպես և Պողոսն է ասում. «Քանի որ Քրիստոսի բուրմունքն ենք Աստծու առաջ՝ և՜ փրկվածների մեջ, և՜ կորստյան մատնվածների մեջ» (Բ Կորնթ. Բ 15):

 Այս տոնը լրումն է տերունական տոների: Ինչպես տնօրինության սկզբում Սուրբ Հոգին եկավ Կույս Մարիամի մոտ, այդպես էլ այսօր Հոգին եկավ Վերնատուն և հրով զինեց առաքյալներին:

 Այս տոնն ազատարար է և պարգևիչ, քանզի մեզ ազատեց ապականության ծառայությունից և վերադարձրեց մեր հայրենի ժառանգությունը՝ Դրախտը: Մենք Սուրբ Հոգու գալուստը տոնում ենք ութ օր շարունակ (ինչպես Ծննդյանու Հարության տոները) սակայն տոնում ենք պահքով, քանի որ երբ Տերը մկրտվեց, Հոգին Նրան տարավ անապատ, և այնտեղ Տերը քառասուն օր ու քառասուն գիշեր պահքի մեջ էր, այդ պատճառով էլ մենք Հոգեգալուստը պահքով ենք տոնում:

 Քանի դեռ Հոգին չէր իջել, զուգապատիվ Երրորդության մեր խոստովանությունը թերի էր, որովհետև իսրայելացիները միայն Հորը գիտեին Աստված, ինչպես և ասում էին, թե մեկ է մեր Հայր Աստվածը, ըստ Մովսեսի խոսքի. «Լսի՜ր, Իսրայե՜լ, մեր Տեր Աստվածը մեկ Տեր է» (Բ Օրենք Զ 4): Մովսեսը ժողովրդին բազմաստվածությունից ետ պահելու պատճառով այդպես ասաց, որպեսզի մեկ իշխանությամբ գրավի նրանց, թեպետև անգետ չէր Երրորդության խորհրդին, քանզի գրեց. «Աստված ասաց. «Մարդ ստեղծենք Մեր կերպարանքով ու նմանությամբ» (Ծննդ. Ա 26): Դրանով հայտնեց, որ Հայրը Որդու և Սուրբ Հոգու մասին խոսեց:

 Աստծու Հոգին բանական է, մտավոր, կենդանի և կենդանացնող, որով զարդարվում և կառավարվում են բոլոր բանականները, երկնավորներն ու երկրավորները: Նա «Սուրբ Հոգի» է կոչվում, որպեսզի խոսքի մեջ զանազանվի հրեշտակների և մարդկանց հոգիներից: Թեպետ հրեշտակները սրբություն ունեն, ինչպես և մեր հոգիները, որ Արարչից բարի ստեղծվեցին և բարի Աստծու պատկերն են, սակայն զանազանվում է արարածների սրբությունը Սուրբ Հոգու սրբությունից: Քանզի Աստծու Հոգին բնությամբ է սուրբ, իսկ հրեշտակները և մեր հոգիները՝ դրությամբ: Ըստ որում Սուրբ Հոգին անեղ է ու ամենևին սուրբ, և հստակ ու պարզ է Նրա էությունը, իսկ մեր հոգին եղական է, ստեղծված և կապված է մարմնին:

 Մի է անուշաբույր Արարիչ Սուրբ Հոգին, Ով արարչության օրերին շրջում էր ջրերի վրա, և Նրանով բացվեցին ու փակվեցին երկնքի սահմանները, և բաժանվեցին լեզուներն աշտարակաշինության ժամանակ: Նա հանեց Իսրայելին Եգիպտոսից և առաջնորդեց Ավետյաց երկիր, լցրեց Մովսեսին և տարածվեց յոթանասուներկու ծերերի վրա (տե՜ս Թվեր ԺԱ 25-29): Նա հովիվներին մարգարեներ դարձրեց, տգետներին՝ ավետարանիչներ, ձկնորսներին՝ քարոզիչներ, իսկ հեթանոսներին՝ վարդապետներ ու նրանց առաքեց աշխարհով մեկ: Նա բաժանված լեզուները կրկին միավորեց ու վերստին նորոգեց: Նա է խուլերին լսել տալիս և համրերին՝ խոսել, անմիտներին իմաստուն է դարձնում և մանուկներին հավատի մեջ հաստատում: Նա է վերստին հոգևոր ծնունդ Տվողը՝ Իր գութը սփռելով ծնվածների վրա, օրըստօրե մարդասիրաբար մաքրելով նրանց հնության տկարությունից: Նրանով է լինելու նաև համընդհանուր հարությունը, և Նա է արդարների ու մեղավորների համար արժանի տեղեր պատրաստում:

 Եվ ինչպես Աստված փակեց Դրախտը բոցեղեն սրով և պահեց Կենաց ծառի ճանապարհը, այդպես էլ այսօր առաքեց Սուրբ Հոգին կրակի նմանությամբ՝ պահելու և պարսպապատելու համար սուրբ Եկեղեցին, որպեսզի սատանան այնտեղ չմտնի և ավերածություն չգործի, քանզի սատանան Սուրբ Հոգու կրակից հույժ սարսափում է:

 Արամ Դիլանյան

http://ter-hambardzum.net

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Հոգևոր Fri, 07 Jun 2019 15:32:00 +0000
ՎԵՐՆԱԳՐԻ ՄԱՍԻՆ ՄՏԱԾԵԼՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿ ՉՈՒՆԵՄ, ՀԱՏԿԱՊԵՍ ԵՐԲ ԱՅԴ ՎԵՐՆԱԳՐԻ ԿԱՐԻՔԸ ՉԿԱ... http://artsakhtert.com/arm/index.php/2019-02-09-10-18-06/item/26843-2019-06-07-15-40-50 http://artsakhtert.com/arm/index.php/2019-02-09-10-18-06/item/26843-2019-06-07-15-40-50 ՎԵՐՆԱԳՐԻ ՄԱՍԻՆ ՄՏԱԾԵԼՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿ ՉՈՒՆԵՄ, ՀԱՏԿԱՊԵՍ ԵՐԲ ԱՅԴ ՎԵՐՆԱԳՐԻ ԿԱՐԻՔԸ ՉԿԱ...
Նո­րեկ ԳԱՍ­ՊԱ­ՐՅԱՆ

 Էս ի՞նչ բա­նի ենք, տիարք։ Չա­սեք` հարցս տե­ղին չէ։ Իս­կա­պես, էս ի՞նչ բա­նի ենք, էս ի՞նչ ի­րա­րան­ցում է, ի՞նչ պատ­րաս­տու­թյուն է։ Ա­սեմ` ո­չինչ չեմ հաս­կա­նում, ազ­նիվ չի լի­նի, ա­սեմ ա­մեն ինչ էլ հաս­կա­նում եմ, է­լի ազ­նիվ չի լի­նի։ Ես էլ եմ մի տե­սակ շփոթ­վել, խառն­վել, ինքս ինձ կորց­րել, մո­ռա­ցել ա­նե­լիքս ու ա­սե­լիքս։ Գի­տե՞ք ինչ, չեմ ու­զում, որ այս­պես լի­նի, տագ­նապ կա մեջս։ Մեկ էլ ե­րե­խա ժա­մա­նակ էի այս­պես, երբ օ­րե­րը ժա­մա­նա­կից շուտ սկ­սում էին ցր­տել, վա­խը մտ­նում էր մեջս, թվում էր փայ­տը չի հե­րի­քի, տու­նը չի տա­քա­նա, մի քա­նի տա­րի հա­գած վե­րար­կուն էլ բա­րակ է և ան­զոր ինձ պաշտ­պա­նել շան նման կծո­տող քա­մի­նե­րից ու ձյու­նա­խառն անձրևնե­րից։ Ե­րե­խա էի, բան չէի հաս­կա­նում։ Հի­մա ու­րիշ է, հի­մա, թվում է, ա­մեն ինչ էլ հաս­կա­նում եմ, բայց տագ­նա­պը ո՜չ մե­ծա­ցել է, ո՜չ էլ փոք­րա­ցել, նույնն է, և ինձ հան­գիստ թող­նե­լու մտադ­րու­թյուն, երևում է, չու­նի։ Օ­րի­նա­կի հա­մար, երբ փոքր էի, հայրս, նկա­տե­լով իմ այդ ի­րա­րան­ցու­մը, ծի­ծա­ղե­լով ա­սում էր, որ վա­խե­նա­լու բան չկա, փայ­տը, չէ, չէ, ա­մե­նա­քի­չը մի եր­կու տա­րի կա­րող է հե­րի­քել, և ցուրտ քա­մի­նե­րը ո՜չ տուն կա­րող են մտ­նել, ո՜չ էլ իմ վե­րար­կուի տակ, ո­րով­հետև իմ վե­րար­կուն ձմե­ռա­յին է, հաստ, այն էլ՝ մա­քուր բր­դից։ 

Հի­մա ես նման բա­նը ինձ պի­տի ա­սեմ, ես էլ չեմ ա­սում, չեմ ա­սում, ո­րով­հետև չեմ կա­րո­ղա­նում, ուժս չի պա­տում։
Սո­վե­տերկ­րում մի հե­տաքր­քիր բան կար. տոն օ­րե­րին դպ­րոց էին բե­րում Մեծ Հայ­րե­նա­կա­նի վե­տե­րան­նե­րի, որ­պես­զի նրանք մեզ պատ­մեն ի­րենց հե­րո­սու­թյուն­նե­րի, ան­ցած ճա­նա­պար­հի ու մեր ան­ծայ­րա­ծիր հայ­րե­նի­քի մա­սին։ Դա պա­տե­րազ­մից ըն­դա­մե­նը քսան-քսան­հինգ տա­րի անց։ Եվ այդ պա­տե­րազ­մի վե­տե­րան­նե­րը գա­լիս էին հե­նակ­նե­րով, ա­ռանց ձեռ­քի, կար­գին չէին էլ կա­րո­ղա­նում խո­սել, հա­զիվ էին ար­տա­բե­րում մի քա­նի բառն ու նա­խա­դա­սու­թյու­նը։ Եվ մենք այդ պատ­մու­թյուն­նե­րից բա­ցար­ձա­կա­պես ո­չինչ չէինք հաս­կա­նում, դա մեզ հա­մար նույ­նիսկ ծի­ծա­ղե­լի էր, մենք չէինք պատ­կե­րաց­նում, որ այդ մար­դիկ թշ­նա­մի են ոչն­չաց­րել, պայ­թեց­րել հա­կա­ռա­կոր­դի տան­կերն ու զրա­հա­մե­քե­նա­նե­րը, ա­ռանց վա­խե­նա­լու նետ­վել ա­ռաջ։ Իսկ երբ տանն ա­սում էին, որ նրանք բո­լորն էլ հո­րի­նե­լու մեծ վար­պետ­ներ են, այ­սինքն` նրան­ցից ոչ մեկն էլ պա­տե­րազ­մի ե­րե­սը չի տե­սել, և բո­լորն էլ ապ­րել են ֆրոն­տից հա­զա­րա­վոր կի­լո­մետ­րեր հե­ռու, ես ա­վե­լի էի խճճ­վում իմ հար­ցե­րի ու չս­տա­ցած պա­տաս­խան­նե­րի ոս­տայ­նում։ Ու­րեմն ի՞նչ, պա­տե­րազմ չի՞ ե­ղել, ե­թե չի ե­ղել, ա­պա որ­տե՞ղ են պա­տե­րազ­մի մա­սին մեզ պատ­մող­նե­րի ոտ­քերն ու ձեռ­քե­րը, իսկ գու­ցե հենց այդ­պես էլ ծն­վել են...
-Դրանք բո­լորն էլ մեծ սու­տա­սան են, գրող մար­դը դրանց մոտ, հաշ­վիր զե­րո... բա՛...
Բայց այն, որ պա­տե­րազմ ե­ղել է, դա` հաս­տատ։ Մեր պատ­մու­թյան դա­սա­տուի ա­սե­լով` ու­ղիղ հինգ տա­րի մար­դիկ ի­րար կո­տո­րում էին, քա­ղաք­ներ ու գյու­ղեր վե­րաց­նում աշ­խար­հի ե­րե­սից։ Շա­տերն ըն­կան հե­րո­սի մա­հով։ Վե­րա­դար­ձող­ներն էլ հի­վանդ էին, հե­նակ­նե­րով, կես մար­մին, ա­ռանց աչ­քե­րի...
...Դրանք բո­լորն էլ ճշ­տի հերն ա­մեն օր մի քա­նի ան­գամ ա­նի­ծում են... ո՞ւմ հա­վա­տալ։ Ո՞վ է հաղ­թել այդ պա­տե­րազ­մում։ Միայն զոհ­ված­նե՞­րը... մի քիչ դժ­վար էր հա­վա­տալ։ Ստաց­վում է այս­պի­սի մի հա­նե­լուկ։ Պա­տե­րազ­մը մտել է յու­րա­քան­չյու­րի տու­նը, մենք դրա հերն ա­նի­ծել ենք, բայց ինչ­քան էլ փնտ­րում ենք, չենք գտ­նում հաղ­թող­նե­րին։ Չնա­յած հայրս ա­ռանց կաս­կա­ծե­լու բա­ցատ­րում էր՝ հաղ­թող­նե­րը հո­ղի տակ են...

Պա­տե­րազ­մից ե­կած Տիգ­րան քե­ռին էլ էր ա­սում, որ ին­քը շատ խի­զախ ըն­կեր­ներ է թո­ղել նե­մե­ցի ֆրոն­տում, որ շա՛տ-շատ ջա­հել-ջի­վան տղա­ներ են մնա­ցել տան­կե­րի տակ ու խրա­մատ­նե­րում, նույ­նիսկ գե­ղե­ցիկ աղ­ջիկ­ներ։ Իր թո­ղածն էլ ոտքն է, ջա­հե­լու­թյու­նը... Եվ մենք նկա­տում էինք, որ Տիգ­րան քե­ռին (ի դեպ, կուրծքն ամ­բող­ջու­թյամբ մե­դալ էր) չէր կա­րո­ղա­նում ծի­ծա­ղել, փոր­ձում էր, բայց չէր ստաց­վում, և ա­վե­լի էր տխ­րում...
-Դրանք սուտ ա­սե­լու գոր­ծում մեծ վար­պետ­ներ են... ոչ մե­կը դրանց հետ չի կա­րող մր­ցել...
Իսկ Բար­խու­դա­րյան Տիգ­րանն ա­սում էր, որ նե­մե­ցը շուն-շան տղա է... լավ զին­ված ու հագն­ված շան տղա... որ դրանց շո­րե­րին ու սա­պոգ­նե­րին փո­շի էլ չկար..., որ էդ նե­մեցն ախ ու վախ չու­ներ։ Ես, օ­րի­նա­կի հա­մար, մտա­ծում էի, որ ե­թե դրա ա­ռա­ջը չառ­նեմ, հաս­նե­լու է Շու­շի... Դե, Տիգ­րան տղա, ա­րի այդ­քա­նից հե­տո, ե­թե կա­րո­ղա­նում ես, ապ­րիր, մարդ­կանց աչ­քե­րին նա­յիր, մար­դա­մեջ դուրս եկ... ա­սա­ցի դա լի­նե­լու բան չէ, Տիգ­րա­նը կմեռ­նի, բայց այդ բա­նը թույլ չի տա...
Ես, իս­կա­պես, ի­րա­վունք ու­նեի մտա­ծե­լու, որ ե­թե նե­մե­ցը չի հա­սել Շու­շի, Տիգ­րանն իր գոր­ծը ա­րել է, ճիշտ է, ոտ­քը թո­ղել է ֆրոն­տում, բայց տղա­մար­դա­վա­րի կռիվ է տվել էդ շուն, շան տղա նե­մե­ցի հետ...
Դրա հա­մար էլ ինձ ի­րա­վունք եմ վե­րա­պա­հում հարց­նել՝ էս ի՞նչ բա­նի ենք, տիարք, էս ի՞նչ ենք ա­նում...
Ախր կար­գին գործ ենք ա­րել, տղա­մար­դա­վա­րի կանգ­նել ենք թշ­նա­մու ա­ռաջ, օ­րե­րով, ա­միս­նե­րով չենք քնել, հա­րա­զատ ու մտե­րիմ ենք կորց­րել, ըն­կել ու բարձ­րա­ցել ենք, զարկ­վել, հա­րու­թյուն ենք ա­ռել, մե­նակ տա­սի, քսա­նի դեմ ենք գնա­ցել, կի­սել ենք հա­ցի պա­տա­ռը... Մեր զար­կից չենք հրա­ժար­վել... և մենք ենք ա­րել մեր գոր­ծը, մե­նակ, ա­ռանց ու­րիշ­նե­րի օգ­նու­թյան, ա­ռանց օ­տար­նե­րի սպա­սե­լու...: Մեր դաշ­նա­կի­ցը մենք էինք...
Պա­տե­րազմն էլ էր մե­րը, պար­տու­թյունն էլ, հաղ­թա­նակն էլ, ա­վեր­ված գյու­ղերն ու քա­ղաք­նե­րը, քա­րու­քանդ տներն ու դպ­րոց­նե­րը... Եվ մենք դրան­ցից չէինք հրա­ժար­վում։ Ա­մեն մեկն էլ ուս ու­ներ բե­ռան տակ, շա­լա­կին էլ՝ եր­կիր..., ոչ մե­կը չէր հարց­նում, ի՞նչ գործ ու­ներ այս կող­մե­րում իջևան­ցին, գյում­րե­ցին, թա­լին­ցին... ոչ մե­կի մտ­քո­վը չէր անց­նում կանգ­նել Փա­րի­զից կամ ա­մե­րի­կա­նե­րից ե­կած իր եղ­բոր ա­ռաջ ու հարց­նել՝ ե­կել ես, որ ի՞նչ...
Հարց­ներ, կա­սեին` խել­քը թռց­րել է մար­դը և չգի­տի ինչ է կա­տար­վում աշ­խար­հիս ե­րե­սին։
Մի բան էլ ա­սեմ, չա­սեմ չի լի­նի, հատ­կա­պես որ թաքց­նելն ի­մաստ էլ չու­նի. մեզ շատ էին սի­րում, մեր գով­քը գնա­ցել, հա­սել էր աշ­խար­հի ա­մեն մի` ի­րեն հար­գող, իր տեղն ի­մա­ցող քա­ղաք ու եր­կիր, և այդ եր­կր­նե­րից ու քա­ղաք­նե­րից գա­լիս էին տես­նե­լու մեզ, մեզ հետ զրու­ցե­լու, մեր կող­քին կանգ­նե­լու... և հա­ճախ այն­քան շատ էին ե­կող­նե­րը, որ մեր տա­նը չէին տե­ղա­վոր­վում...
Բան չու­նեմ ա­սե­լու, հի­մա ա­վե­լի շատ են ե­կող-գնա­ցող­նե­րը, այ­սօր էլ բո­լո­րին տե­ղա­վո­րե­լու խն­դիր ու­նենք, սակայն  նրանց աչ­քե­րում չկան մեր այն օ­րե­րի փայլն ու կա­րո­տը, պատ­կա­ռանքն ու սե­րը, որ ա­ռա­տո­րեն հոր­դում էին նրանց խոս­քից, հա­յաց­քից ու ծի­ծա­ղից։
Ի­րա­վունք ու­նեմ, չէ՞, հարց­նե­լու, ին­չո՞ւ է այս­պես, այս ի՞նչ է պա­տա­հել մեզ բո­լո­րիս։ Ի­հար­կե, ի­րա­վունք ու­նեմ, դու էլ, նա էլ, ա­մեն մի հայ էլ այդ հար­ցը տա­լու ի­րա­վունքն ու­նի, կապ չու­նի` որ­տեղ է ապ­րում և ինչ լեզ­վով է խո­սում։ Կապ չու­նի նույ­նիսկ այս երկ­րի հա­մար ա­րածն ու չա­րա­ծը։
-Ու­րեմն, էդ նե­մե­ցի ֆրոն­տը, ոնց ա­սեմ, մեր էս քա­ղա­քից, որ ա­սեմ հա­զար ան­գամ մեծ էր, դու ա­սա, հա­րյուր հա­զար ան­գամ, բայց, դե, կարևո­րը դա չէր, կարևո­րը էն շան տղա նե­մեցն էր, իմ ա­ռաջ կանգ­նած... ա­սա­ցի` կամ ես, կամ` ին­քը, ես չս­պա­նեմ, ինքն է սպա­նե­լու, և ես, ինչ­պես տես­նում եք, ողջ և ա­ռողջ ձեր ա­ռաջ կանգ­նած եմ...
Ճիշտն ա­սած, իմ մո­րա­կան պապն էլ է գնա­ցել նե­մե­ցի ֆրոն­տը, մի եր­կու տա­րի էլ էդ ֆրոն­տը վերց­րել Մասկ­վա­յից, ինչ­քան կա­րո­ղա­ցել է, ինչ­քան ու­ժը պա­տել է, հե­ռաց­րել է, բայց մի ան­գամ էլ ուղ­ղա­կի չի հասց­րել մտա­ծել՝ կամ ես, կամ՝ էն շան տղա նե­մե­ցը... Եվ ըստ մեր հարևան, քեֆ­չի Մա­կա­րի տե­սու­թյան, իս­կա­կան հե­րո­սը հենց իմ Ռու­բեն պապն է, ոչ թե մեր ա­ռաջ այս­պես սուտ-սուտ կանգ­նած, այդ քա­մի­ներ քշո­ղը... պա­տե­րազ­մի հենց ա­ռա­ջին օրն ինքն իր ո­տին կրա­կած վախ­կոտ Նա­զա­րը...
Չէ, ինչ­քան ի­րար մե­ղադ­րենք, այն­քան թու­լա­նա­լու ենք և տա­նուլ ենք տա­լու։ Ու­զում եմ ա­սել, քա­նի դեռ ժա­մա­նակ ու­նենք, պետք է այդ հի­վան­դու­թյու­նը ցաք ու ցրիվ ա­նել, վա­ռել ա­մե­նա­թեժ կրակ­նե­րի մեջ, հա­լա­ծել, քշել մեր տա­րածք­նե­րից։
Թե չէ, ա­սեմ` ինչ է տե­ղի ու­նե­նա­լու։ Մեր ամ­բողջ պա­տե­րազմն ան­ցած, է­լի մե­նակ տա­սի, քսա­նի դեմ կռիվ տված մե­կը, երբ վա­ղը փոր­ձի բա­ցատ­րել, որ ինքն ուղ­ղա­կի միշտ էլ հասց­րել է ա­ռա­ջի­նը կրա­կել, և կրծ­քին ըստ հար­գի շար­ված մե­դալ­ներն էլ երկ­րի գյու­ղերն ու քա­ղաք­ներն ա­զա­տագ­րե­լու հա­մար են, ոչ մե­կը չի հա­վա­տա­լու, ծի­ծա­ղե­լու էլ է։ Իսկ մի նոր քեֆ­չի Մա­կար, նոր ժա­մա­նակ­նե­րի մտա­ծո­ղու­թյանն ու տրա­մա­բա­նու­թյա­նը հա­մա­պա­տաս­խան, հայ­տա­րա­րե­լու է, որ ա­մեն ինչ սուտ է, որ ո­չինչ ի­րա­կա­նու­թյա­նը չի հա­մա­պա­տաս­խա­նում, և այդ ա­մե­նը պար­զա­պես քա­մի է, ո­րով­հետև հե­րոս­նե­րը եր­բեք պա­տե­րազ­մից չեն վե­րա­դառ­նում...
Հենց դրա հա­մար էլ ինձ ի­րա­վունք եմ վե­րա­պա­հում հարց­նել՝ էս ի՞նչ բա­նի ենք, տիարք... Պա­տաս­խա­նե­լը ա­մենևին էլ պար­տա­դիր չէ...

 

 

 

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) ՀՐԱՊԱՐԱԿԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ Fri, 07 Jun 2019 15:31:58 +0000
ՀԱՆԴԻՊՈՒՄՆԵՐ ԱՀ ՆԱԽԱԳԱՀԻ ՀԵՏ http://artsakhtert.com/arm/index.php/official/item/26842-2019-06-07-13-11-57 http://artsakhtert.com/arm/index.php/official/item/26842-2019-06-07-13-11-57 ՀԱՆԴԻՊՈՒՄՆԵՐ ԱՀ ՆԱԽԱԳԱՀԻ ՀԵՏ
Արցախի Հանրապետության Նախագահ…

 Քննարկվել են մեր հանրապետությունում ֆուտբոլի զարգացմանն առնչվող հարցեր:

Նախագահ Սահակյանը երախտագիտություն է հայտնել Անկախ ֆուտբոլային ասոցիացիաների կոնֆեդերացիային եւ անձամբ  Պեր-Անդերս Բլինդին  ԿՈՆԻՖԱ-ի Եվրոպայի առաջնությունն Արցախում անցկացնելու համար՝ ընգծելով, որ միջոցառումը լուրջ խթան կհանդիսանա մեր երկրում այս մարզաձեւի մասսայականացման եւ զարգացման գործում:

 

ԱՐՑԱԽԻՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆՆԱԽԱԳԱՀԻԱՇԽԱՏԱԿԱԶՄԻ

            ՏԵՂԵԿԱՏՎՈՒԹՅԱՆԳԼԽԱՎՈՐՎԱՐՉՈՒԹՅՈՒՆ

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Պաշտոնական Fri, 07 Jun 2019 13:09:09 +0000