comintour.net
stroidom-shop.ru
obystroy.com
ԴԵՌ ԿԱՆ ԽՆ­ԴԻՐ­ՆԵՐ, Ո­ՐՈՆՔ ԼՈՒ­ԾՈՒՄ ԵՆ ՊԱ­ՀԱՆ­ՋՈՒՄ
[ARM]     [RUS]     [ENG]

ԴԵՌ ԿԱՆ ԽՆ­ԴԻՐ­ՆԵՐ, Ո­ՐՈՆՔ ԼՈՒ­ԾՈՒՄ ԵՆ ՊԱ­ՀԱՆ­ՋՈՒՄ

Սու­սան­նա ԲԱ­ԼԱ­ՅԱՆ

 Ստե­փա­նա­կեր­տի Սա­յաթ-Նո­վա­յի ան­վան ե­րաժշ­տա­կան քո­լե­ջի լա­վա­գույն ա­վան­դույթ­նե­րից է ու­սում­նա­կա­նի ա­վար­տին հաշ­վե­տու հա­մեր­գով հան­դես գա­լը:

Հա­մեր­գա­յին ծրա­գի­րը բա­ցեց քո­լե­ջին կից վար­ժա­րա­նի ման­կա­կան երգ­չա­խում­բը` Վիո­լե­տա Բախ­շի­յա­նի ղե­կա­վա­րու­թյամբ: Փոք­րիկ­նե­րի կա­տար­մամբ հն­չած թե՜ օ­տա­րերկ­րյա, թե՜ հայ կոմ­պո­զի­տոր­նե­րի եր­գե­րը միան­գա­մից բարձ­րաց­րին հան­դի­սա­տե­սի տրա­մադ­րու­թյու­նը:
Հա­մեր­գա­յին ծրա­գի­րը շա­րու­նա­կե­ցին քո­լե­ջի դա­սա­կան և ժո­ղովր­դա­կան եր­գե­ցո­ղու­թյան դա­սա­րան­նե­րի ու­սա­նող­նե­րը: Հե­տաքր­քիր ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյուն­նե­րով հան­դես ե­կան ժող­գոր­ծիք­նե­րի նվա­գա­խում­բը, քա­նո­նա­հար­նե­րի, փո­ղա­յին­նե­րի հա­մույթ­նե­րը: Հա­մեր­գը փայ­լուն ե­լույ­թով ա­վար­տեց քո­լե­ջի ու­սա­նո­ղա­կան երգ­չա­խում­բը` շր­ջա­նա­վարտ ու­սա­նո­ղի ղե­կա­վա­րու­թյամբ: Բա­վա­կա­նին հա­գե­ցած ծրա­գիր ստաց­վեց, և հան­դի­սա­տես­նե­րը մեծ բա­վա­կա­նու­թյամբ հե­ռա­ցան:
Իսկ ո՞­րոնք են քո­լե­ջի այն խն­դիր­նե­րը, ո­րոնք տա­կա­վին սպա­սում են ի­րենց լուծ­մա­նը: Այս հար­ցով դի­մե­ցի քո­լե­ջի տնօ­րեն Ա­նա­հիտ ՀԱ­ՐՈՒ­ԹՅՈՒ­ՆՅԱ­ՆԻՆ:


-Ան­շուշտ, երբ ու­սում­նա­կան տա­րին սկ­սում ենք, միշտ պլա­նա­վո­րում ենք ամ­բողջ տար­վա աշ­խա­տան­քը և ձգ­տում դրանք բո­լորն էլ ի­րա­կա­նաց­նել: Բայց միշտ չէ, որ ստաց­վում է պլա­նա­վո­րածն ամ­բող­ջո­վին կյան­քի կո­չել: Ի­հար­կե, երբ պատ­րաստ­վում ենք հաշ­վե­տու հա­մեր­գին, ձգ­տում ենք բո­լոր բա­ժին­նե­րին ի­րենց դա­սա­րան­նե­րով ներգ­րա­վել հա­մեր­գա­յին ծրագ­րում: Սա­կայն հաշ­վե­տու հա­մեր­գին լա­րա­յին բա­ժի­նը հան­դես չե­կավ: Նախ, այդ բաժ­նում շատ քիչ ու­սա­նող­ներ ու­նենք, և նրանք դեռ մաս­նա­գի­տա­կան այն մա­կար­դա­կի չեն, որ ե­լույթ ու­նե­նան հաշ­վե­տու հա­մեր­գին:


-Դուք ա­սա­ցիք` բաժ­նում քիչ ու­սա­նող­ներ կան: Ին­չու՞: Քա­ղա­քում վա­ղուց գոր­ծող Կա­մե­րա­յին նվա­գա­խում­բը ե­րաշ­խիք չէ՞ շր­ջա­նա­վարտ­նե­րի հա­մար:


-Ընդ­հան­րա­պես, ե­րի­տա­սարդ­նե­րի հոս­քը դե­պի ե­րաժշ­տա­կան քո­լեջ նվա­զել է: Ազ­գա­յին նվա­գա­րան­նե­րի բաժ­նում, թա­ռի դա­սա­րա­նում ու­նենք մե­կա­կան ու­սա­նող, քա­ման­չա­յի դա­սա­րա­նում` եր­կու: Այս դա­սա­րան­նե­րը վե­րա­կեն­դա­նաց­նե­լու խն­դիր ու­նենք: Եվ այդ ուղ­ղու­թյամբ աշ­խա­տում ենք: Տա­րի­ներ ա­ռաջ նույն ի­րո­ղու­թյունն էր տի­րում փո­ղա­յին բաժ­նում: Իսկ հի­մա այդ բաժ­նի միայն 1-ին կուր­սում սո­վո­րում է 8 ու­սա­նող` 7 կլար­նե­տա­հար և մեկ սաք­սա­ֆո­նա­հար: Դու­դու­կի դա­սա­րան ընդ­հան­րա­պես չու­նեինք, բայց հի­մա մեծ թվով ե­րի­տա­սարդ­ներ են սո­վո­րում: Այն, որ ե­րի­տա­սարդ­նե­րը, հատ­կա­պես տղա­նե­րը, սկ­սե­ցին ա­վե­լի շատ գալ քո­լեջ, ան­չափ ող­ջու­նե­լի է: Չէ՞ որ մեր շր­ջա­նա­վարտ­ներն աշ­խա­տում են մայ­րա­քա­ղա­քում, շր­ջան­նե­րում գոր­ծող դպ­րոց­նե­րում, կենտ­րոն­նե­րում:


- Շա՞տ են գա­լիս շր­ջան­նե­րից:


-Պատ­կե­րաց­րեք` քո­լե­ջի ու­սա­նող­նե­րի մոտ 70 տո­կո­սը շր­ջան­նե­րից է: Նշա­նա­կում է` այն­տեղ ակ­տիվ ու պատ­շաճ աշ­խա­տանք է տար­վում: Այ­նուա­մե­նայ­նիվ, խն­դիր­ներ ու­նենք, հատ­կա­պես լա­րա­յին բաժ­նում: Ոչ այս տա­րի, ոչ էլ հա­ջոր­դում բաժ­նում շր­ջա­նա­վարտ­ներ չեն լի­նե­լու: 2-րդ կուր­սում ու­նենք մեկ ալ­տա­հար, իսկ 1-ին կուր­սում` ե­րեք ջու­թա­կա­հար: Նո­րից եմ ա­սում` ե­րի­տա­սարդ­նե­րը գա­լիս են քո­լեջ, բայց ոչ ցան­կա­լի քա­նա­կով


-Ին­չո՞վ է պայ­մա­նա­վոր­ված այն, որ ե­րի­տա­սարդ­նե­րը քիչ են գա­լիս քո­լեջ:


-Պատ­ճառ­նե­րը քիչ չեն: Նախ` ըն­տա­նիք­նե­րում այ­սօր այդ­քան էլ մեծ նշա­նա­կու­թյուն չեն տա­լիս ե­րաժշ­տա­կան կր­թու­թյա­նը: Ա­յո, ե­րաժշ­տա­կան դպ­րոց ե­րե­խա­յին տա­նում են, բայց ա­վե­լի շուտ ոչ այն մի­տու­մով, որ իր ե­րե­խան իս­կա­պես ե­րաժշ­տա­կան լուրջ կր­թու­թյուն ստա­նա, այլ բո­լո­րո­վին այլ դր­դա­պատ­ճա­ռով. որ­պես­զի հնա­րա­վո­րինս քիչ մնա փո­ղո­ցում: Ա­հա թե ին­չով է բա­ցատր­վում եր­գե­ցո­ղու­թյան բաժ­նում ա­մեն տա­րի մեծ ըն­դու­նե­լու­թյուն ու­նե­նա­լու փաս­տը: Ըստ կա­նո­նա­կար­գի` նախ­նա­կան կր­թու­թյուն պետք չէ, սո­վո­րե­լը հա­մե­մա­տա­բար հեշտ է, ա­վար­տե­լուց էլ մի աշ­խա­տանք ան­պայ­ման կգտն­վի:


-Իսկ ծնող­նե­րի նման մտա­ծե­լա­կեր­պի պատ­ճա­ռը ո՞րն է: Գու­ցե՞ բնա­գա­վա­ռում աշ­խա­տող մաս­նա­գետ­նե­րի ցածր աշ­խա­տա­վար­ձը:


-Ան­կաս­կած, դա լուրջ պատ­ճառ­նե­րից է: Բայց չեմ կար­ծում, որ միայն դա: Կար­ծում եմ, պատ­ճառն ա­վե­լի խոր­քա­յին է: Մար­դիկ, կար­ծես, էլ չեն ձգ­տում հիմ­նա­րար գի­տե­լիք­ներ ստա­նալ, ինչ­պես, օ­րի­նակ, խոր­հր­դա­յին տա­րի­նե­րին: Սկզ­բում մտա­ծում էինք, որ պա­տե­րազմն է խան­գա­րել, հե­տո` հետ­պա­տե­րազ­մյան ծանր տա­րի­նե­րը: Բայց հի­մա, երբ եր­կի­րը զար­գա­նում է, կա­ռուց­վում է, պայ­ման­ներ կան զար­գա­նա­լու ցան­կա­ցած ուղ­ղու­թյամբ, ե­րի­տա­սարդ­նե­րի մեծ մա­սը բա­վա­կա­նին մա­կե­րե­սո­րեն է մաս­նա­գի­տա­նում:

-Իսկ գու­ցե հա­սա­րա­կու­թյան մեջ պա­հան­ջարկ չկա՞:


-Միան­շա­նակ պա­տաս­խան դժ­վար է տալ: Հնա­րա­վոր է, որ հա­սա­րա­կու­թյան ո­րոշ խա­վե­րի մոտ պա­հանջ­ներն են փոխ­վել: Բայց մենք բո­լորս այդ նույն հա­սա­րա­կու­թյան ան­դամ­ներն ենք: Ե­թե ի­րա­վի­ճակն, ի­րոք, այդ­պի­սին է, պետք է հենց ինք­ներս ա­հա­զան­գենք: Չէ՞ որ շատ կարևոր է, որ ե­րաժշ­տա­կան քո­լեջ գան օժտ­ված ե­րի­տա­սարդ­ներ: Ե­րաժշ­տու­թյու­նը, ընդ­հան­րա­պես` ար­վեստն անն­կա­րագ­րե­լի հա­րուստ աշ­խարհ է: Մա­կե­րե­սա­յին գի­տե­լիք­նե­րով, աղ­քատ ո­գե­ղե­նով մարդն ինչ­պե՞ս կա­րող է միա­ձուլ­վել հա­րուստ այդ աշ­խար­հի հետ, սն­վել այդ հարս­տու­թյամբ և հե­տա­գա­յում էլ ին­քը սնունդ տալ: Չեմ ա­սում, որ նման ու­սա­նող­ներ չու­նենք: Հա­կա­ռա­կը, նրանք քիչ չեն, և լա­վա­գույն­ներն էլ ա­վե­լի խոր գի­տե­լիք­ներ ստա­նա­լու նպա­տա­կով շա­րու­նա­կում են ու­սու­մը Երևա­նի պետ­կոն­սեր­վա­տո­րիա­յում, թե­կուզ, ցա­վոք, բո­լո­րը չեն վե­րա­դառ­նում:


-Ըստ Ձեզ, ի՞նչ է պետք ա­նել ի­րա­վի­ճա­կը շտ­կե­լու հա­մար:


-Կար­ծում եմ, ա­ռա­ջին հեր­թին, ըն­տա­նի­քում, հա­սա­րա­կու­թյան մեջ մո­տե­ցումն է պետք փո­խել: Պետք է խո­րա­պես ըն­կա­լել, որ ե­րաժշ­տա­կան, ար­վես­տի դպ­րո­ցում, ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան կենտ­րո­նում սո­վո­րե­լը ժա­մա­նա­կի վատ­նում չէ: Պետք է փոխ­վեն մո­տե­ցում­նե­րը. պետք է վե­րա­նա­յել բնա­գա­վա­ռում աշ­խա­տող մաս­նա­գետ­նե­րի աշ­խա­տա­վար­ձե­րը և հնա­րա­վո­րինս բաձ­րաց­նել: Ու նաև մենք` բնա­գա­վա­ռում աշ­խա­տող մաս­նա­գետ­ներս, պետք է էլ ա­վե­լի ակ­տիվ ու նպա­տա­կաուղղ­ված աշ­խա­տանք տա­նենք թե՜ հաս­տա­տու­թյուն­նե­րի պա­տե­րի ներ­քո և թե՜ դր­սում` հան­րակր­թա­կան դպ­րոց­նե­րում, հա­սա­րա­կա­կան վայ­րե­րում, այլ հաս­տա­տու­թյուն­նե­րում: Կար­ծում եմ` դրա­նից հե­տո ցան­կա­լի ար­դյուն­քը եր­կար սպա­սել չի տա: