comintour.net
stroidom-shop.ru
obystroy.com
ԱՐՔՄԵՆԻԿ ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ . ՀՈՒՍՈՎ ԵՄ՝ ԱՊԱԳԱՅՈՒՄ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆ ԱՌԱՎԵԼ ՀՍՏԱԿ ԿՁԵՎԱԿԵՐՊԻ ԻՐ ԱՐԺԵՀԱՄԱԿԱՐԳԵՐԸ
[ARM]     [RUS]     [ENG]

ԱՐՔՄԵՆԻԿ ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ . ՀՈՒՍՈՎ ԵՄ՝ ԱՊԱԳԱՅՈՒՄ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆ ԱՌԱՎԵԼ ՀՍՏԱԿ ԿՁԵՎԱԿԵՐՊԻ ԻՐ ԱՐԺԵՀԱՄԱԿԱՐԳԵՐԸ

Ա­նի ՄԱՆ­ԳԱ­ՍԱ­ՐՅԱՆ

 Ինչ­պի­սի՞ ա­ռա­վե­լու­թյուն­ներ ու թե­րու­թյուն­ներ ու­նեն հա­մա­ցան­ցա­յին և գրա­կան մա­մու­լը՝ որ­պես դրսևոր­ման հար­թակ­ներ ե­րի­տա­սարդ ստեղ­ծա­գոր­ծող­նե­րի հա­մար։ Ինչ­պի­սի՞ ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան նե­րուժ, խն­դիր­ներ ու նոր ա­նուն­ներ են տե­սա­նե­լի Ար­ցա­խում. այս և ե­րի­տա­սար­դա­կան գրա­կան դաշ­տի մի շարք ա­ռանձ­նա­հատ­կու­թյուն­նե­րի ու խն­դիր­նե­րի ենք անդ­րա­դար­ձել ան­վա­նի գրա­կա­նա­գետ, բա­նա­սի­րա­կան գի­տու­թյուն­նե­րի թեկ­նա­ծու, Արք­մե­նիկ Նի­կո­ղո­սյա­նի հետ զրույ­ցում։

-Ինչ­պի­սի՞ դի­մագ­ծեր են բնո­րոշ ար­դի հայ ե­րի­տա­սար­դա­կան գրա­կա­նու­թյա­նը։
-Նախևա­ռաջ՝ մեծ բազ­մա­զա­նու­թյու­նը։ Շատ-շա­տերն են այ­սօր աս­պա­րե­զում, հրա­պա­րակ­վե­լու, երևա­լու խն­դիր չու­նեն, ե­թե ան­գամ թեր­թերն ու գրա­կան կայ­քե­րը մեր­ժում են նրանց հրա­պա­րա­կել, ա­պա Ֆեյս­բուքն ու սե­փա­կան բլոգ­նե­րը կան ու կան։ Եվ այդ հան­գա­ման­քը դժ­վա­րաց­նում է նրանց ստեղ­ծա­ծը հա­մա­կար­գե­լու, ի մի բե­րե­լու, ար­ժե­քա­բա­նա­կան հար­ցե­րում հս­տակ կողմ­նո­րոշ­վե­լու ա­ռու­մով։ Ա­մեն դեպ­քում՝ նրան­ցից լա­վա­գույն­նե­րի մոտ, ո­րոն­ցում ջանք կա, թար­մու­թյուն կա։ Երևի թե մի փոքր ա­վե­լի շատ են փոր­ձա­րա­րու­թյան տր­վում, քան պետք է, բայց ինչ-որ տեղ դա էլ օ­րի­նա­չափ կա­րե­լի է հա­մա­րել։
-Ընդ­հա­նուր առ­մամբ, ե­րի­տա­սար­դա­կան գրա­կա­նու­թյու­նը, այս­պես ա­սած, աշ­խար­հագ­րա­կան կամ տե­ղա­կան ա­ռանձ­նա­հատ­կու­թյուն­ներ ու­նի՞։
-Ժա­մա­նա­կա­կից աշ­խար­հում դժ­վար է ար­դեն սահ­ման­ներ գծել, մա­նա­վանդ՝ գրա­կա­նու­թյան հա­մար։ Ա­մեն ինչ աչ­քի ա­ռաջ է, և կապ չու­նի՝ Կա­պա­նո՞ւմ են ապ­րում, Երևա­նո՞ւմ, թե՞ Ստե­փա­նա­կեր­տում։ Մնում է կար­դալ, մար­սել, ընդ­հան­րաց­նել, սո­վո­րել, ի­րա­գոր­ծել։
- Ինչ­պի­սի՞ ա­ռա­վե­լու­թյուն­ներ ու թե­րու­թյուն­ներ ու­նի հա­մա­ցան­ցա­յին և գրա­կան մա­մու­լը՝ որ­պես դրսևոր­ման հար­թակ­ներ ե­րի­տա­սարդ ստեղ­ծա­գոր­ծող­նե­րի հա­մար։
-Ա­ռա­վե­լու­թյու­նը՝ երևա­լու, ի­րենց դրսևո­րե­լու բա­ցար­ձակ ա­զատ հնա­րա­վո­րու­թյունն է։ Թե­րու­թյուն է թերևս այն, որ այդ հան­գա­ման­քը մղում է ա­վե­լի շատ սևա­գիր ու հում տեքստ հրամց­նել ըն­թեր­ցո­ղին։ Այդ պատ­ճա­ռով շա­տե­րը նոր­մալ աշ­խա­տա­նո­ցա­յին գոր­ծըն­թաց չեն ապ­րում, չեն տք­նում ի­րենց ստեղ­ծա­ծի վրա, չեն ձգ­տում կա­տա­րե­լա­գոր­ծել։ Հատ­կա­պես բա­նաս­տեղծ­ներն ու բա­նաս­տեղ­ծու­թյուն գրող­նե­րը։
-Վեր­ջերս Ձեր ար­ցա­խյան այ­ցե­լու­թյան, հան­դի­պում­նե­րի ու քն­նար­կում­նե­րի ա­ռանց­քում ե­րի­տա­սարդ ստեղ­ծա­գոր­ծող­ներն ու նրանց խն­դիր­ներն էին։ Ինչ­պի­սի՞ ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան նե­րուժ, խն­դիր­ներ ու նո­րու­թյուն­ներ բա­ցա­հայ­տե­ցիք այդ շր­ջա­նակ­նե­րում։
-Ան­կեղծ լի­նեմ՝ տա­րի­ներ ա­ռաջ այդ նե­րուժն ա­վե­լի մեծ էր ու տե­սա­նե­լի. Ա­լի­սա Բաղ­դա­սա­րյա­նի, Տաթև Սո­ղո­մո­նյա­նի, Վի­տա­լի Պետ­րո­սյա­նի, հե­տա­գա­յում նաև՝ Սո­նա Համ­բար­ձու­մյա­նի գրա­կան մուտ­քե­րը, նրանց ա­ռա­ջին ժո­ղո­վա­ծու­նե­րը շատ խոս­տում­նա­լից էին և պոե­տա­կան լավ ներ­կա­յու­թյուն­ներ էին խոս­տա­նում ա­պա­գա­յի հա­մար։ Ցա­վոք, նրան­ցից հե­տո շատ խոս­տում­նա­լից ա­նուն­ներ չեմ հան­դի­պել։ Ի­հար­կե, շատ են ստեղ­ծա­գոր­ծում, գր­քեր են հրա­տա­րա­կում, բայց այն տպա­վո­րու­թյու­նը ստա­ցա, որ գրում են՝ ա­ռանց ու­րիշ­նե­րին կար­դա­լու, կար­ծես նոր-նոր հայտ­նա­բեր­վել պոե­զիան է, և ի­րենք ա­ռա­ջին բա­նաս­տեղծ­ներն են։ Ա­մեն դեպ­քում ո­րոշ դրա­կան մի­տում­ներ, ճիշտ աշ­խա­տան­քի դեպ­քում՝ ա­ճե­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն ու­նեն մի քա­նի­սը՝ Նա­րի­նե Բա­լա­յա­նը, Բո­րիկ Բաղ­դա­սա­րյա­նը, Նեմ­րու­թը…
-Ար­ցա­խաբ­նակ ե­րի­տա­սարդ ստեղ­ծա­գոր­ծող­նե­րը հա­ճա՞խ են տպագր­վում երևա­նյան գրա­կան մա­մու­լում։ Նոր, խոս­տում­նա­լից ա­նուն­ներ բա­ցա­հայ­տե՞լ եք հա­մա­ցան­ցում, մա­մու­լում, թե ան­մի­ջա­կան հան­դի­պում­նե­րի ձևա­չա­փով։
- Ճիշտն ա­սած՝ քիչ եմ հան­դի­պել, թե­պետ չա­փա­զանց ու­շա­դիր եմ գրա­կան մա­մու­լում ու կայ­քե­րում նոր ա­նուն­նե­րի երևում­նե­րին։ Հու­սով եմ՝ շատ մոտ ա­պա­գա­յում կլի­նեն ու կզար­մաց­նեն։
-Ի՞նչ ազ­դակ­ներ ու­նի և ինչ­պի­սի՞ ար­ժե­հա­մա­կարգ է ձևա­վո­րում ժա­մա­նա­կա­կից հայ գրա­կա­նու­թյու­նը։ Այս ա­ռու­մով, ինչ­պի­սի՞ն է Ձեր տես­լա­կա­նը։
-Գրա­կա­նու­թյան ազ­դակ­նե­րը միշտ ու բո­լոր ժա­մա­նակ­նե­րում կյան­քից են գա­լիս։ Ժա­մա­նա­կա­կից հա­սա­րա­կու­թյուն­նե­րում` ընդ­հան­րա­պես, մեր հա­սա­րա­կու­թյան մեջ` մաս­նա­վո­րա­պես, ար­ժե­հա­մա­կար­գա­յին հար­ցե­րը ձևա­կեր­պե­լը շատ բարդ է, շատ տար­բեր են ըն­կա­լում­նե­րը։ Ու չես ի­մա­նում՝ ով է ճիշտ, ով սխալ, ումն է՝ հե­ռագ­նա, ումն է ան­ցո­ղիկ։ Գրա­կա­նու­թյունն էլ, բնա­կա­նա­բար, այս տա­րու­բե­րում­նե­րի մեջ է։ Հու­սով եմ` ա­պա­գա­յում շատ բա­ներ կհս­տա­կեց­վեն, և գրա­կա­նու­թյունն էլ ա­ռա­վել հս­տակ կձևա­կեր­պի իր ար­ժե­հա­մա­կար­գե­րը։