[ARM]     [RUS]     [ENG]

ՄԻԱՅՆ ՈՒ ՄԻԱՅՆ ԱՆՁՐԵՎ ԵՎ՝ ՎԵՐՋ…

Նորեկ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ

 Մի բան ասեմ, չզարմանաք, երբեք, այն էլ փետրվար ամսին հորդառատ անձրևների այսքան չեմ սպասել, թեպետ անձրևոտ օրեր չեմ սիրում։ Դրանք ինձ, կարծես, խանգարում են։ Ավելի ճիշտ կլինի ասել, ես անձրևից շուտ եմ ձանձրանում։ Բայց, պատկերացնո՞ւմ եք, հիմա անհամբեր սպասում եմ՝ լավ իմանալով, որ մեր կողմերում փետրվար ամսին նման բան ուղղակի հնարավոր չէ։ Ուզո՞ւմ եք ասեմ ինչով է պայմանավորված իմ այդ` ժամանակից առաջ ընկած սպասումը։ Չուզեք էլ ասելու եմ, որովհետև չասելը ճիշտ չէ։ Համաձա՞յն եք, չէ՞, որ մենք սովոր ենք մաքուր, գեղեցիկ, խնամված քաղաքում ապրել, որ մենք միշտ էլ փայլեցրել ենք մեր բնակավայրի փողոցները, բակերն ու հրապարակները, բայց, հաստատ, ո՜չ օտարներին զարմացնելու համար, ուղղակի մենք այլ կերպ չէինք կարող, թափթփվածությունը, փոշին, չհավաքած աղբն ազդում է մեր բավականին նուրբ ներվային համակարգի վրա, մեզ հանում ափերից, մեկ-մեկ էլ դարձնում անկառավարելի։ Ինչպե՛ս կարելի է… մի քանի հազար տարվա քաղաքակիրթ ժողովուրդը որտե՛ղ, կեղտոտ փողոցները որտե՛ղ… մարդ ամոթից քիչ է մնում… ոնց ասեմ, որ լավ լինի, հա, քիչ է մնում գետինը մտնի… թաքուն փորի ու արագ մտնի մեջը, որ հանկարծ տեսնող չլինի… ինչպե՛ս կարելի է… Չէ, բան չունեմ ասելու, պատերազմը շատ բան քանդեց-ավերեց, խառնեց ամեն ինչ, մեր ամուր ձեռքերը թուլացրեց, խեղեց մեր միտքը, մեր հայացքը, սպանեց էլ, բայց ապրելու տեղ էլ թողեց, կրկին ոտքի կանգնելու, կորցրածի ետևից գնալու հնարավորություն էլ տվեց, չէ՞։ Չասեք, չեք հասկանում ինչ եմ ուզում ասել, չասեք դրա ժամանակը չէ, հազար ու մի բան կա անելու, դու եկել բնակավայրի մաքրությունից ես խոսում, փետրվարյան հորդառատ անձրևներից։ Հետո ինչ, որ մաքրությունը էն առաջվանը չէ, որ ամենուր փոշի է՝ թանձր ու խեղդող։

Ուզում եք հավատացեք, չեք ուզում մի հավատացեք, առաջ գյուղ տանող ճանապարհներն այսքան փոշոտ չէին։ Ընդամենը մի քանի օր առաջ գյուղից ինձ տեսության եկած բարեկամս գիտե՞ք ինչ էր ասում, ասում էր մեր գյուղը ձեր քաղաքից մաքուր է… Ես, բնականաբար, ասացի, որ չի կարող այդպես լինել, որ դա ուղղակի հնարավոր չէ, որ մենք միշտ էլ… մի խոսքով, ի՞նչ գիտեի մեր` երբեմնի մաքրամաքուր բնակավայրի մասին, դարձրի իմ այդ բարեկամի սեփականությունը։ Բայց նրա հարցականը քարուքանդ արեց իմ պաշտպանական համակարգը։
-Հետո՞… Ես էլ առաջ կարգին, զորեղ, ամեն օր աշխարհը փոխելու մասին մտածող տղա էի… դու այսօրվանից խոսիր, եղբայր… առաջը արդեն եղել-պրծել է։ Մի քիչ էլ անցնի, ոչ մեկը չի հավատա քո այդ առաջ ասվածին, կասեն պատմածդ հեքիաթ է, կասեն հորինելու գործում լավ էլ առաջ ես գնացել…

Նյութն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ թերթի առաջիկա համարում