[ARM]     [RUS]     [ENG]

ՓՈՐ­ՁՈՒ­ԹՅՈՒՆ­ՆԵ­ՐԻՑ ՀԵՐ­ԹԱ­ԿԱ­ՆԸ...

Սիր­վարդ ՄԱՐ­ԳԱ­ՐՅԱՆ

 Գայ­անե Ա­ղա­ջա­նյա­նը Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կում ծա­ռա­յել է շուրջ 20 տա­րի... Նա Ար­ցա­խյան շարժ­ման ա­ռա­ջա­մար­տիկ Սլա­վա Ա­ղա­ջա­նյա­նի դուստրն է։ Ըն­տա­նի­քը, որ­տեղ ծն­վել ու հա­սակ է ա­ռել նա, ա­վան­դա­կան ու ա­վան­դա­պահ լի­նե­լուց բա­ցի, նաև հայ­րե­նա­սի­րու­թյան մի յու­րա­տիպ դարբ­նոց էր, որ­տեղ թրծ­վեց աղջ­նա­կը՝ ա­պա­գա բա­նա­սե­րը, մար­զի­կը, զին­վո­րա­կանն ու ներ­կա­յումս պա­հես­տա­զո­րի ա­վագ են­թաս­պա Գա­յա­նե Ա­ղա­ջա­նյա­նը։

Բա­զում փոր­ձու­թյուն­ներ հաղ­թա­հա­րած Գա­յա­նեի հա­մար հեր­թա­կա­նը վրա հա­սավ 2020թ. սեպ­տեմ­բե­րի 27-ին... Նա հղիու­թյան վեր­ջին ամ­սում էր, երբ ստիպ­ված ե­ղավ ըն­տա­նի­քը փր­կել վրա­հաս ադր­բե­ջա­նա­կան կրա­կից։ 27-ի լու­սա­դե­մին Գա­յա­նեն ու ա­մու­սի­նը արթ­նա­ցել են ռում­բե­րի ձայ­նից։ Լավ ծա­նոթ լի­նե­լով թշ­նա­մու ձե­ռագ­րին, ան­մի­ջա­պես ե­րե­խա­նե­րին արթ­նաց­րել են ու ի­ջել նկուղ, բա­ցի ա­մուս­նուց, ով միան­գա­մից ծա­ռա­յու­թյան վայր է շտա­պել։ Քույ­րը Գա­յա­նեին մի կերպ հա­մո­զեց, որ վտան­գա­վոր է այդ վի­ճա­կում մնալ նկու­ղում, երբ ան­գամ հայտ­նի չէ, թե ինչ­քան կտևի մղ­ձա­վան­ջը, և նրանք ո­րո­շե­ցին մեկ­նել Երևան։ Եր­կար-բա­րակ մտա­ծե­լու ժա­մա­նակ չկար, տնից վերց­րել է ա­մե­նաանհ­րա­ժեշ­տը ու նս­տել ավ­տո­մե­քե­նա­յի ղե­կին։
Մե­քե­նա­յի մեջ մի կերպ տե­ղա­վոր­վել են նաև մայրն ու եղ­բոր ե­րե­խա­նե­րը։ Ե­րե­խա­նե­րին խնդ­րեց ճա­նա­պար­հին ու­շա­դիր լի­նել, ողջ ճա­նա­պար­հը ծխի մեջ էր, ա­նընդ­հատ հար­ված­նե­րի ու պայ­թյուն­նե­րի ձայ­ներ էին լս­վում, ու նա ավ­տո­մե­քե­նան վա­րում էր ա­ռանց ետ նա­յե­լու։ Ստե­փա­նա­կեր­տից Հա­յաս­տան ձգ­վող ճա­նա­պար­հը ան­չափ ծան­րա­բեռն­ված էր, ողջ ըն­թաց­քում մե­քե­նա­նե­րի կու­տա­կում­ներ էին, մար­դիկ՝ հիմ­նա­կա­նում կա­նայք ու ե­րե­խա­ներ, փախ­չում էին գե­հե­նից... Գա­յա­նեն մինչև Երևան մտ­քե­րի հետ կռիվ էր տա­լիս, հա­յու­րա­վոր ՙին­չու?՚-ներ նրան հան­գիստ չէին տա­լիս, ու նա պա­տաս­խա­նը չէր գտ­նում։
Չոր­րորդ զա­վա­կին սպա­սող մայ­րը, ում շուր­թե­րը միայն սո­վոր էին ա­ղոթք­նե­րի, իր կամ­քից ան­կախ ա­նեծք էր շր­շում, ա­նեծք բո­լոր պա­տե­րազմ հրահ­րող­նե­րի ու սեր­մա­նող­նե­րի հաս­ցեին։ Երևան գա­լուց ե­րեք շա­բաթ անց ծն­վեց դուստ­րը, ծն­վեց հրա­դա­դա­րի օ­րը՝ ցա­վին ան­տե­ղյակ, դա­վին ան­տար­բեր, ծն­վեց, որ ՙոչ՚ ա­սի պա­տե­րազ­մին, որ Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի փոխ­գն­դա­պետ հայ­րը այս ան­գամ էլ իր խա­թեր տուն դառ­նա ան­փոր­ձանք։ Քույ­րերն ու եղ­բայ­րը ո­րո­շե­ցին տան փոք­րի­կին Վիկ­տո­րիա կո­չել, Վիկ­տո­րիա-հաղ­թա­նակ՝ ի պա­տիվ գա­լիք բո­լոր հաղ­թա­նակ­նե­րի։
Պա­տե­րազ­մա­կան թո­հու­բո­հի մեջ բազ­մա­զա­վակ դար­ձած Գա­յա­նեն մի ե­րա­զանք ու­նի, որ իր զա­վակ­ներն ապ­րեն ու ա­րա­րեն տա­րած­քով փոքր, սա­կայն լայն­քով ու խոր­քով՝ ան­պար­փակ սի­րո եր­կիր Ար­ցա­խում։ Խա­ղա­ղու­թյան ա­վե­տա­բեր Վիկ­տո­րիան այ­սօր ար­դեն չորս ամ­սա­կան է ու ա­մեն օր իր թո­թով-ան­բառ եր­գե­րով ա­սես հեր­քում է չա­րա­գույժ պա­տե­րազ­մը, մեծ ըն­տա­նի­քի փոք­րիկ Արևը ջեր­մաց­նում է իր ըն­տա­նի­քը ու իր ներ­կա­յու­թյամբ խա­ղա­ղու­թյուն ցրում օր­վա պա­րու­նակ­նե­րով։

 

 

 

 

Last modified onԵրկուշաբթի, 01 Մարտի 2021 12:59