[ARM]     [RUS]     [ENG]

ՙՉԾՈՒԼԱՆԱՆՔ, ՄԵՐ ԳՈՐԾՆ ԱՆԵՆՔ՚

Սվետլանա ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Ծանոթություն Հադրութի արվեստի դպրոցի տնօրենի հետ

- Ներ­կա­յա­ցեք, խնդ­րեմ:
- Մկրտ­չյան Տաթև Տիգ­րա­նի:
- Սիր­ված եր­գիչ Տիգ­րան Մկրտ­չյա­նի դո՞ւստրն եք, ինչ­պե՞ս եք հայ­տն­վել Հադ­րու­թում:
- 2010թ. ա­մուս­նա­ցել, տե­ղա­փոխ­վել եմ Հադ­րութ: Սկզ­բում ինձ հա­մար մի քիչ դժ­վար էր հար­մար­վե­լը, ո­րով­հետև ծայ­րա­մաս չէր, ուր գնա­ցել էի և որ­տեղ կա­րե­լի էր ա­մեն ձևով վար­վել. զար­գա­ցած մար­դիկ են« և հա­մար­ժեք ձևով պետք է դրսևո­րեիր քեզ: Իսկ հի­մա էլ չեմ կա­րո­ղա­նում Ստե­փա­նա­կեր­տին հար­մար­վել: Նույնն էլ` ե­րե­խա­ներս: Հադ­րու­թը ձգում է բո­լո­րիս:
- Մի քիչ պատ­մեք այն­տե­ղի Ձեր գոր­ծու­նեու­թյան մա­սին:
- Տա­սը տա­րի աշ­խա­տել եմ ե­րաժշ­տա­կան դպ­րո­ցում, ո­րը հե­տո վե­րան­վան­վել է ար­վես­տի դպ­րոց: Եր­գե­ցո­ղու­թյուն եմ դա­սա­վան­դել: Հայրս է իմ ա­մե­նա­մեծ ու­սու­ցի­չը: Նա ամ­բողջ կյան­քում պայ­քա­րել է ռա­բի­զի դեմ: Կո­մի­տաս էր եր­գում, մեզ էլ նրա­նով սնել, սո­վո­րեց­րել է, որ Կո­մի­տասն է մա­քուր հայ ե­րաժշ­տու­թյան չա­փա­նի­շը: Ես էլ այդ ո­գով սկ­սել եմ դաս­տիա­րա­կել իմ ա­շա­կերտ­նե­րին:
2020թ. օ­գոս­տո­սի 31-ին շրջ­վար­չա­կազ­մի ղե­կա­վա­րի հրա­մա­նով նշա­նակ­վել եմ տնօ­րեն: 25 օր­վա ըն­թաց­քում շատ բան հասց­րինք ա­նել: Փոխտ­նօ­րեն Մա­րի­նե Միր­զա­ջա­նյա­նի հետ միա­սին լավ ծրա­գիր էինք մշա­կել, որ դպ­րոցն ա­վե­լի մեծ թա­փով զար­գաց­նենք: Մեկ ամ­սից սպա­սում էինք, որ Հաս­միկ Պա­պյա­նին հյու­րըն­կա­լենք: Սեպ­տեմ­բե­րի 26-ին մեզ հյուր էին ե­կել Երևա­նի կոն­սեր­վա­տո­րիա­յի օ­պե­րա­յի ստու­դիա­յի տնօ­րեն Հայկ Վար­դա­նյա­նը, դա­սա­խոս­նե­րից Կա­տա­րի­նա Հով­սե­փյա­նը` վար­պե­տաց դաս անց­կաց­նե­լու: Հիա­ցած Հադ­րու­թով, ուղ­ղա­կի` սի­րա­հար­ված, նրանք ա­սել են, որ, օգ­տա­գոր­ծե­լով ի­րենց կա­պե­րը Եվ­րո­պա­յի, Ռու­սաս­տա­նի հետ, ա­մեն ա­միս գա­լու են` ի­րենց հետ բե­րե­լով ճա­նաչ­ված ե­րա­ժիշտ­նե­րի, որ­պես­զի մեր ար­վես­տի դպ­րո­ցին մեծ թափ հա­ղոր­դեն: Սա­կայն սեպ­տեմ­բե­րի 27-ի ա­ռա­վո­տյան, երբ պետք է նրանց ճա­նա­պար­հեինք Երևան, միա­սին մտանք նկուղ: Ի­հար­կե, հասց­րինք կե­սօ­րին նրանց հետ ու­ղար­կել: Այ­նու­հետև տար­հան­վե­ցինք: Տղա­մար­դիկ մեզ հասց­րին Երևան և վե­րա­դար­ձան` հայ­րե­նի­քը պաշտ­պա­նե­լու:
-Կա­րո­ղա­ցե՞լ եք Երևա­նում շա­րու­նա­կել դպ­րո­ցի աշ­խա­տան­քը:

-Դժ­վար էր, ո­րով­հետև ցր­ված ենք ե­ղել տար­բեր տե­ղեր: ԱՀ ԿԳՄՍ նա­խա­րար Լու­սի­նե Ղա­րա­խա­նյա­նը միշտ մեր կող­քին էր, ա­սել է, որ պատ­րաստ է ա­մեն ձևով ա­ջակ­ցել մեզ, որ­պես­զի Հադ­րու­թի ա­նու­նը միշտ հն­չի: Մտա­ծում էինք վե­րա­դառ­նա­լու մա­սին: Բայց մենք դեռ մի քա­նի գոր­ծեր պի­տի ա­նեինք: Պա­տե­րազ­մի պատ­ճա­ռով չէինք հասց­րել շր­ջա­նա­վարտ­նե­րին ա­վար­տա­կան վկա­յա­կան­ներ հանձ­նել: Դրա­նից ա­ռաջ էլ կո­րո­նա­վի­րուսն էր խան­գա­րել, որ­պես­զի քն­նու­թյուն­նե­րը մա­յի­սին կազ­մա­կեր­պեինք և անց­կաց­րել ենք օ­գոս­տո­սին: Մինչև վկա­յա­կան­նե­րը պատ­վիր­վել և հասց­վել էին Հադ­րութ, պա­տե­րազմն սկս­վեց: Եվ այդ­քա­նը մնաց այն­տեղ: Երևա­նում զբաղ­ված էինք վկա­յա­կան­նե­րը վե­րա­կանգ­նե­լու հար­ցե­րով: Շր­ջա­նա­վարտ­նե­րի մի մա­սին դրանք հանձ­նե­ցինք կոն­սեր­վա­տո­րիա­յում, որ­պես­զի հան­դի­սա­վո­րու­թյուն տանք: Կոն­սեր­վա­տո­րիա­յի ղե­կա­վա­րու­թյունն էր այդ­պես ցան­կա­ցել, որ­պես­զի ե­րե­խա­նե­րը գի­տակ­ցեն, որ ե­րաժշ­տու­թյան մեծ ճա­նա­պարհ ընտ­րե­լու հա­մար պետք է անց­նեն ար­վես­տի այդ տա­ճա­րով:
Փետր­վա­րի 15-ից սկ­սել եք աշ­խա­տել Ստե­փա­նա­կեր­տում` ե­րաժշ­տա­կան դպ­րո­ցի հար­կի տակ: Բա­ժին­նե­րը բաց­վել են, ա­մեն շա­բաթ մի դա­սա­տու է ա­վե­լա­նում և հա­վա­քում իր ա­շա­կերտ­նե­րին: Գոր­ծիք­նե­րի, նյու­թե­րի խն­դիր ու­նենք: Ցան­կը ներ­կա­յաց­րել ենք նա­խա­րա­րու­թյուն, խոս­տա­ցել են հո­վա­նա­վոր­չա­կան խո­ղո­վակ­նե­րով օգ­նել: Քա­նո­նի դա­սա­տուն, ո­րը մեր շր­ջա­նա­վարտն է և ու­սում­նա­րա­նի ու­սա­նո­ղու­հին, իր գոր­ծի­քը բե­րել և պա­րա­պում է ա­շա­կերտ­նե­րի հետ: Մեր ա­մե­նա­մեծ ցան­կու­թյունն է` պահ­պա­նել Հադ­րու­թի կո­լո­րի­տը: Բո­լորս մտ­քով Հադ­րու­թում ենք:
- Գի­տենք, որ բնա­կա­րա­նա­յին սուղ պայ­ման­նե­րի պատ­ճա­ռով տար­հան­ված­նե­րից շա­տե­րը չեն վե­րա­դառ­նում: Որ­տե՞ղ է Ձեր ըն­տա­նի­քը տե­ղա­վոր­վել:
- Ապ­րում ենք բա­րե­կա­մի տա­նը: Տղաս սո­վո­րում է Հադ­րու­թի Մ. Ման­վե­լյա­նի ան­վան միջ­նա­կարգ դպ­րո­ցում, հա­ճա­խում է նաև ար­վես­տի դպ­րոց, աղ­ջիկս՝ ՙՍո­սե՚ ման­կա­պար­տեզ: Ա­մու­սինս պա­տե­րազ­մի ժա­մա­նակ կա­մա­վո­րա­կան է ե­ղել, իսկ մինչ այդ վա­րորդ է աշ­խա­տել: Հի­մա դեռ պարզ չէ, ինչ գործ կա­նի: Հադ­րու­թում եր­կու տուն ենք թո­ղել: Մե­կը բարձ­րա­հար­կում էր, մյու­սը` սե­փա­կան: Ա­ռանձ­նա­տուն էինք կա­ռու­ցում, որ մեր տղա­յի ա­պա­գան այդ­տեղ ա­պա­հո­վենք: Հո­ղա­տա­րածք էլ էինք վերց­րել, մաք­րել էինք, այ­գի էինք ու­զում հիմ­նել, ըն­կու­զե­նի­ներ էինք տն­կել, շատ մեծ պլան­ներ ու­նեինք: Ինձ էլ որ նշա­նա­կե­ցին տնօ­րեն, ա­վե­լի էինք ոգևոր­վել մեր ա­պա­գա­յի հա­մար:
Հայրս, որ­պես ծնող, սկզ­բում մի քիչ մտա­վա­խու­թյուն ու­ներ, որ հետ ենք ե­կել: Բայց հի­մա ին­քը, շատ դպ­րոց­նե­րի տնօ­րեն­նե­րի հետ կապ ու­նե­նա­լով, բո­լո­րին տե­ղյակ է պա­հում, որ բաց­վել ենք, սա­կայն անհ­րա­ժեշտ գույ­քը չու­նենք: Իր կի­թառն է ու­ղար­կել մեզ: Ի մի­ջի այ­լոց, Հադ­րու­թյում էլ ին­չով կա­րո­ղա­նում էր, օգ­նում էր. մաս­նա­գի­տա­կան գր­քեր էր ու­ղար­կում, վար­պե­տաց դաս անց­կաց­նում: Հի­մա մի ու­րիշ ձևով է շա­հագր­գռ­ված, որ մեր դպ­րո­ցին օգ­նի, ոտ­քի կանգ­նենք:
Իմ շր­ջա­պա­տի մար­դիկ բո­լորն էլ Ղա­րա­բաղ են ձգ­տում, և մեծ մա­սը ե­կել է: Ե­կել ենք հա­վա­տով: Հա­յաս­տա­նում ապ­րող մար­դիկ էլ են ու­րախ, որ մենք հետ են գա­լիս, քա­նի որ հաս­կա­նում են, և ցան­կա­ցած ճիշտ մտա­ծող մարդ գի­տակ­ցում է, որ Ար­ցա­խում պետք է հայն ապ­րի. վե­րա­դառ­նանք և կա­ռու­ցենք մեր ե­րա­զած եր­կի­րը:
Ի­րար մոտ գտն­վե­լը, ա­մեն օր մի­մյանց հետ շփ­վե­լը, հայ­րե­նի բար­բա­ռով խո­սե­լը թեթևաց­նում է բո­լո­րիս վի­ճա­կը ֆի­զի­կա­պես և հո­գե­պես: Մենք գոհ ու շնոր­հա­կալ ենք նա­խա­րա­րու­թյան, ե­րաժշ­տա­կան դպ­րո­ցի տնօ­րի­նու­թյան, մեր հայ­րե­նա­կից­նե­րի վե­րա­բեր­մուն­քից: Ջեր­մու­թյուն ու ա­ջակ­ցու­թյուն զգում ենք բո­լո­րից: Իսկ ա­մե­նա­մեծ ե­րախ­տա­գի­տու­թյունս ուղղ­ված է հայ զին­վո­րին: Նրա ա­րյան շնոր­հիվ մենք կա­րո­ղա­ցանք վե­րա­դառ­նալ մեր հայ­րե­նիք:
Ի դեպ, սա իմ կյան­քի ա­ռա­ջին հար­ցազ­րույցն է:
- Օ՛, այդ դեպ­քում մտ­քում մի ե­րա­զանք պա­հեք:
- Բո­լո­րիս ե­րա­զանք նույնն է` ամ­բող­ջա­կան Ար­ցա­խում ապ­րենք խա­ղաղ եր­կն­քի տակ:
Եր­րորդ դա­սա­րա­նում սո­վո­րող տղաս ա­սում է՝ որ մե­ծա­նամ, այն­պի­սի զենք եմ սար­քե­լու, որ հա­յերն ա­պա­հով լի­նեն: Չի ա­սում, որ մարդ սպա­նի, այլ որ մե­զա­նից վա­խե­նան, մոտ չգան մեր երկ­րին: Մենք հույս ու­նենք, որ ա­մեն ինչ կո­րած չէ, դեռ կի­րա­նա­նան մեր ե­րա­զանք­նե­րը: Բո­լոր դեպ­քե­րում այ­սօր պայ­քա­րի ե­զա­կի ձևը մեր հո­ղում ապ­րելն է: Հա­վա­տում ենք, որ կա­մաց-կա­մաց մեր խն­դիրն էլ կլուծ­վի, ա­մեն ինչ լավ կլի­նի Աստ­ծո օրհ­նու­թյամբ: Մնում է` մենք էլ չծու­լա­նանք, մեր գործն ա­նենք: