[ARM]     [RUS]     [ENG]

Դավիթ ԲԱԲԱՅԱՆ. ՙԱՅՆ, ԻՆՉ ԱՍՈՒՄ Է ԼԱՎՐՈՎԸ՝ ՓԱՍՏԻ ԱՐՁԱՆԱԳՐՈՒՄ Է. ԱԼԻԵՎՆ ԱՍՈՒՄ Է՝ ՀԱՐՑԸ ԼՈՒԾՎԱԾ Է, ԼԱՎՐՈՎՆ ԱՍՈՒՄ Է` ՈՉ, ԿԱ ԿԱՐԳԱՎԻՃԱԿԻ ՀԱՐՑ՚

 

Ռու­սաս­տա­նի Դաշ­նու­թյան ար­տա­քին գոր­ծե­րի նա­խա­րար Սեր­գեյ Լավ­րո­վը հու­նի­սի 9-ին հայ­տա­րա­րել էր, որ Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղի կար­գա­վի­ճա­կի մա­սին հար­ցը պետք է հա­մա­ձայ­նեց­նել ԵԱՀԿ Մինս­կի խմ­բի հա­մա­նա­խա­գահ­ներ Ռու­սաս­տա­նի, ԱՄՆ-ի և Ֆրան­սիա­յի մաս­նակ­ցու­թյամբ, սա­կայն այս պա­հին կարևոր է շեշ­տադ­րել ոչ թե դա, այլ տա­րա­ծաշր­ջան խա­ղաղ կյանք վե­րա­դարձ­նե­լու հար­ցը։

ՙՀաս­կա­նում եմ՝ հի­մա շա­տերն են խո­սում այն մա­սին, որ Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղի կար­գա­վի­ճա­կի հար­ցը մնում է չլուծ­ված։ Դա պետք է վերջ­նա­կան հա­մա­ձայ­նեց­նել ԵԱՀԿ Մինս­կի խմ­բի մաս­նակ­ցու­թյամբ, ո­րը տվյալ փու­լում, երևի թե, պետք է կենտ­րո­նա­նա ոչ թե կար­գա­վի­ճա­կի խնդ­րի վրա, այլ նպաս­տի վս­տա­հու­թյան ամ­րապ­նդ­մա­նը, հու­մա­նի­տար հար­ցե­րի կար­գա­վոր­մա­նը, որ­պես­զի հա­յերն ու ադր­բե­ջան­ցի­նե­րը կր­կին միա­սին ապ­րեն անվ­տան­գու­թյան և տն­տե­սա­կան բա­րօ­րու­թյան մեջ՚,- հայ­տա­րա­րել էր Լավ­րո­վը։
Նա հա­մոզ­մունք էր հայտ­նել, որ այդ պա­րա­գա­յում մի քա­նի տա­րի անց այն­պի­սի ի­րադ­րու­թյուն կլի­նի, որ ԼՂ կար­գա­վի­ճա­կի հար­ցը կկար­գա­վոր­վի շատ ա­վե­լի հեշտ։
168.am-ի հետ զրույ­ցում Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյան ար­տա­քին գոր­ծե­րի նա­խա­րար Դա­վիթ Բա­բա­յանն անդ­րա­դառ­նա­լով Սեր­գեյ Լավ­րո­վի այս հայ­տա­րա­րու­թյա­նը, մաս­նա­վոր­պես՝ հա­յե­րի ու ադր­բե­ջան­ցի­նե­րի միա­սին ապ­րե­լու նրա տես­լա­կա­նին, նկա­տեց՝ նախ հայ­կա­կան կող­մը ադր­բե­ջան­ցի ժո­ղովր­դի նկատ­մամբ որևէ ա­տե­լու­թյուն չու­նի, ո­րով­հետև ժո­ղո­վուր­դը չի կա­րող լի­նել լավ կամ վատ։
Ա­վե­լին՝ ըստ նրա, ժո­ղովր­դին ՙվա­տաց­նում՚ են հա­մա­պա­տաս­խան ղե­կա­վա­րու­թյունն ու ի­րա­կա­նու­թյու­նը, աշ­խար­հում նման օ­րի­նակ­ներ կան, ա­սենք՝ Հիտ­լե­րը։
ՙԱդր­բե­ջա­նի ժո­ղո­վուր­դը հի­մա ներ­թա­թախ­ված է հա­յա­տյա­ցու­թյամբ, նրան այդ ա­մե­նի մեջ ներ­թա­թա­խել է Ադր­բե­ջա­նի իշ­խա­նու­թյու­նը։ Ա­սել, որ նրանք շուտ դուրս կգան այդ ազ­դե­ցու­թյու­նից՝ ոչ, սա ի­րա­տե­սա­կան չէ։ Այ­սինքն՝ մենք չպետք է որևէ մե­կին ա­տենք, նա­ցիզ­մը հայ­րե­նա­սի­րու­թյուն չէ։ Մենք դա­տա­պարտ­ված ենք ապ­րե­լու, բայց ոչ թե ադր­բե­ջան­ցի­նե­րի հետ մեկ երկ­րում, այլ որ­պես հարևան, ու­զած-չու­զած մեր պատ­մու­թյունն այդ­պես է ստաց­վել, այն մենք չենք ընտ­րել։ Ադր­բե­ջան­ցի­ներն են ներ­խու­ժել, կոր­ծա­նել մեր պե­տա­կա­նու­թյու­նը։ Գու­ցե ադր­բե­ջա­նա-ղա­րա­բա­ղյան հա­կա­մար­տու­թյան կար­գա­վոր­ման էու­թյու­նը, փի­լի­սո­փա­յու­թյունն այն է, որ մենք ապ­րենք որ­պես հարևան­ներ՝ կողք կող­քի։ Երբևէ մենք չենք կա­րող ապ­րել Ադր­բե­ջա­նի ներ­սում՝ Ար­ցա­խը երբևի­ցե չի լի­նե­լու Ադր­բե­ջա­նի կազ­մում։ Ե­թե այս տա­րած­քը կոր­ծան­վի, և այն ամ­բող­ջու­թյամբ Ադր­բե­ջա­նը գրա­վի, այն­տեղ հայ չի մնա, ինչ­պես ե­րիտ­թուր­քերն են ա­սել՝ մեկ հայ կմ­նա, այն էլ՝ թան­գա­րա­նում՚,- նշեց Դա­վիթ Բա­բա­յա­նը։
Նրա խոս­քով՝ ըստ երևույ­թին ՌԴ արտ­գործ­նա­խա­րարն ա­սում է այն, ինչ պաշ­տո­նա­կան Ստե­փա­նա­կեր­տը միշտ ա­սում է, որ պետք է ժո­ղո­վուրդ­նե­րի միջև ի­րա­վա­հա­վա­սա­րու­թյան, փո­խա­դարձ հար­գան­քի վրա պատ­մա­կան հաշ­տու­թյուն կնք­վի։
ՙՄենք որ­պես հարևան­ներ պետք է ապ­րենք, այլ ոչ թե՝ որ­պես ստ­րուկ։ Մենք չենք կա­րող ապ­րել մեկ պե­տու­թյան մեջ, սա անհ­նա­րին է։ Մենք տես­նում ենք, որ այ­սօր Ար­ցա­խի մեծ մա­սը բռ­նա­զավթ­ված է Ադր­բե­ջա­նի կող­մից, այն­տեղ մեկ հայ, մեկ ե­կե­ղե­ցի, գե­րեզ­մա­նոց չի մնա­ցել, նրանք նույ­նիսկ մե­ռել­նե­րի հետ են պայ­քա­րում, ոչն­չաց­նում են մեր գե­րեզ­մա­նատ­նե­րը։ Բուն հա­կա­մար­տու­թյան կար­գա­վո­րումն այն է, որ­պես­զի Ար­ցախն ու Ադր­բե­ջանն ապ­րեն որ­պես հարևան­ներ, չեմ ա­սում՝ բա­րի, մո­տիկ հարևան­ներ, բայց գո­նե ապ­րեն որ­պես հարևան­ներ, և դրա­նով այս հա­կա­մար­տու­թյունն ա­վարտ­վի։ Սա­կայն դա եր­կա­րատև գոր­ծըն­թաց է, ա­պա­գա­յի խն­դիր է։ Այն, ինչ ա­սում է Լավ­րո­վը՝ փաս­տի ար­ձա­նագ­րում է, որ կա Ար­ցա­խի կար­գա­վի­ճա­կի խն­դիր, Ա­լիևն ա­սում է՝ հար­ցը լուծ­ված է, Լավ­րովն ա­սում է՝ ոչ, կա կար­գա­վի­ճա­կի հարց։ Քա­նի կա Ար­ցա­խը, կան կար­գա­վի­ճա­կի, սահ­ման­նե­րի և այլ հար­ցեր՚,- հա­վե­լեց Դա­վիթ Բա­բա­յա­նը։
Միա­ժա­մա­նակ նա ըն­դգ­ծեց՝ որ­պես­զի Ար­ցա­խի հիմ­նա­հար­ցը կար­գա­վոր­վի, պետք է հա­մա­պա­տաս­խան մթ­նո­լորտ ձևա­վոր­վի, իսկ Ադր­բե­ջա­նում այդ մթ­նո­լոր­տը չկա, և դրա մե­ղա­վո­րը այն­տե­ղի ժո­ղո­վուր­դը չէ, որ դար­ձել է օր­վա իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի ձեռ­քին գոր­ծիք՝ նա­ցիս­տա­կան գա­ղա­փա­րա­խո­սու­թյունն ի­րա­կա­նաց­նե­լու հա­մար։