[ARM]     [RUS]     [ENG]

ՊԱՇՏՈՆՆ ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՍ ԾԱՌԱՅԵԼՈՒ ՄԻՋՈՑ Է...

Սիրվարդ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ

ՙԱ. Ա.՚-ի հյուրասրահում ԱՀ Նախագահի աշխատակազմի ղեկավար
Կարեն ՇԱՀՐԱՄԱՆՅԱՆՆ Է

- Կա­րեն Ա­լեք­սանդ­րի, Ձեր կար­ծի­քով պար­տա­դի՞ր է, որ պաշ­տո­նյան ժամ­կե­տա­յին զին­վո­րա­կան ծա­ռա­յու­թյուն ան­ցած լի­նի։
- Հան­գա­մանք­նե­րը կա­րող են տար­բեր լի­նել, սա­կայն, իմ կար­ծի­քով, յու­րա­քան­չյուր պաշ­տո­նյա, մա­նա­վանդ` բարձ­րաս­տի­ճան, Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյու­նում պար­տա­դիր պի­տի զին­ծա­ռա­յու­թյուն ան­ցած լի­նի։ Ե­թե այլ հան­րա­պե­տու­թյան քա­ղա­քա­ցի է, և հրա­վիր­ված է Ար­ցա­խում պաշ­տո­նա­վա­րե­լու, դա ար­դեն այլ հարց է։ Ե­թե ար­ցախ­ցի եմ ու չեմ ծա­ռա­յել, ա­պա ՙին­չու՞՚-ն ան­պայ­ման պի­տի պա­տաս­խան ու­նե­նա։ Կոնկ­րետ ես` ծա­ռա­յել սկ­սել եմ պա­տե­րազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րին հա­մըն­թաց, Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կում ծա­ռա­յել եմ 1991թ.-ից մինչև 1998 թվա­կա­նը։ ՊԲ պաշ­տո­նա­թող սպա եմ` ա­վագ լեյ­տե­նան­տի կո­չու­մով։
- Ներ­սից ու խոր­քա­յին ճա­նա­չե­լով բա­նա­կը, պի­տի ա­սեմ, որ այդ տա­րի­նե­րը մեծ փոր­ձու­թյուն­նե­րի ու բարձր պա­տաս­խա­նատ­վու­թյան փոր­ձաշր­ջան էր ՊԲ սպա­յա­կազ­մի և ընդ­հան­րա­պես ողջ զի­նանձ­նա­կազ­մի հա­մար։
- Եվ կա­րե­լի է ա­վե­լաց­նել, որ այդ տա­րի­նե­րը կա­յաց­ման տա­րի­ներ էին ոչ միայն բա­նա­կի, այլև իմ սերն­դա­կից­նե­րի հա­մար,այն նաև լա­վա­գույն ըն­կեր­ներ ձեռք բե­րե­լու փոր­ձաշր­ջան էր, ազն­վա­գույն հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի հաս­տա­տուն քն­նաշր­ջան։ Տղա­մարդն ի­րեն լիար­ժեք չի կա­րող հա­մա­րել, ե­թե չի ծա­ռա­յել հայ­րե­նի­քին։ Չմո­ռա­նանք հայ­կա­կան հին ա­վան­դույ­թը, որ բա­նա­կում չծա­ռա­յած տղա­մար­դուն աղ­ջիկ չէին տա­լիս։
- Պաշ­տո­նը Ձեզ հա­մար ինք­նաար­տա­հայտ­մա՞ն, ինք­նա­հաս­տատ­մա՞ն մի­ջոց է, թե՞...
- Չեմ գտ­նում, թե միայն պաշ­տոն ու­նե­նա­լով կա­րե­լի է ինք­նադրսևոր­վել... հա­սա­րա­կա­կան, քա­ղա­քա­կան բնա­գա­վա­ռում, մշա­կույ­թի, ար­վես­տի, գի­տու­թյան աս­պա­րե­զում ա­ռանձ­նա­նում են դեմ­քեր, ո­րոնք ցան­կա­ցած երկ­րի պա­տիվ կբե­րեին ի­րենց ձեռք­բե­րում­նե­րով, սա­կայն նրանք եր­բեք պաշ­տոն չեն զբա­ղեց­րել։ Էլ չեմ խո­սում բիզ­նես ո­լոր­տի մա­սին, որ­տեղ ոչ միայն ի­րենց ո­րակ­նե­րի շնոր­հիվ կա­յա­նում, այլև երկ­րի կա­յաց­մանն են նպաս­տում։ Պաշ­տոնն ինձ հա­մար, ըն­դա­մե­նը, Հայ­րե­նի­քիս ծա­ռա­յե­լու մի­ջոց է, ու­րիշ ո­չինչ։ Պաշ­տո­նը վա­յելք չէ, ինչ­պես ո­մանք են կար­ծում, այն հոգս է, ծան­րա­բեռն­վա­ծու­թյուն ու պա­տաս­խա­նատ­վու­թյուն, մա­նա­վանդ մեր պայ­ման­նե­րում ու մեր ի­րա­կա­նու­թյան մեջ։ Ես այդ­պես էլ չհաս­կա­ցա, թե երբ հա­սակ ա­ռան որ­դի­ներս, սո­վո­րե­ցին, ա­վար­տե­ցին, ծա­ռա­յե­ցին ու հի­մա պի­տի ըն­տա­նիք կազ­մեն, ես ա­նընդ­հատ գոր­ծի մեջ էի ու նրանց մե­ծա­նա­լը մի տե­սակ չզ­գա­ցի։ Ժա­մա­նակ­նե­րը խառն էին, հոգ­սե­րը շատ, պա­տաս­խա­նատ­վու­թյու­նը՝ բազ­մա­կի։ Նույ­նը և ես. չհասց­րի վա­յե­լել ե­րի­տա­սար­դու­թյունս, բա­նա­կից զո­րացր­վե­ցի ու հայ­տն­վե­ցի քա­ղա­քա­շի­նու­թյան ո­լոր­տում, մի բնա­գա­վառ, որ պի­տի վե­րա­կանգ­ներ հետ­պա­տե­րազ­մյան` ա­վե­րակ­նե­րի վե­րած­ված եր­կի­րը։ Միայն այդ ո­լոր­տում աշ­խա­տե­ցի շուրջ 22 տա­րի։
- Քա­ջա­տե­ղյակ լի­նե­լով Ձեր աշ­խա­տան­քա­յին ՙձե­ռագ­րին՚, չեմ կա­րող շր­ջան­ցել ու չհարց­նել` ինչ­պե՞ս եք դի­մա­նում ա­ռանց նախ­կին ու սի­րե­լի աշ­խա­տան­քի։
-Ճա­նա­պար­հա­շի­նա­րա­րի մաս­նա­գի­տու­թյու­նը ես պա­տա­հա­կա­նո­րեն չեմ ընտ­րել, կողմ­նո­րոշ­ման հար­ցում ինձ հա­մար ու­ղե­նիշ է ե­ղել հո­րեղ­բայրս՝ ով այդ բնա­գա­վա­ռում եր­կա­րա­մյա փորձ ու­նի, նաև քա­ղա­քա­շի­նու­թյան նա­խա­րա­րի պաշ­տո­նում է ե­ղել, այդ ո­լոր­տում այլ բա­րե­կամ­ներ էլ եմ ու­նե­ցել։ Բայց նախ­քան աշ­խա­տան­քի անց­նելս չէի պատ­կե­րաց­նում, կամ լավ չէի պատ­կե­րաց­նում աշ­խա­տան­քի բնույ­թը, ծա­վալ­նե­րը, պա­տաս­խա­նատ­վու­թյու­նը, ա­ռանձ­նա­հատ­կու­թյու­նը, գնա­լով ա­վե­լի շատ կապ­վե­ցի և ա­ռանց չա­փա­զան­ցու­թյան սի­րա­հար­վե­ցի իմ մաս­նա­գի­տու­թյա­նը։ Ցան­կա­ցած օ­բյեկտ, մինչև շա­հա­գործ­ման հանձ­նե­լը, փոքր ե­րե­խա­յի պես խնա­մում ես, հետևում նրա ա­ճին, մեծ խան­դա­վա­ռու­թյուն ես ապ­րում, երբ քո սկ­սած գոր­ծը տես­նում ես ա­վար­տուն ու կյան­քի ՙու­ղե­գիր՚ ձեռք բե­րած։ Իսկ ա­մե­նա­կարևո­րը, երբ տես­նում ես դի­մա­ցի­նի հրճ­վանքն ու գնա­հա­տա­կա­նը, այն դառ­նում է նաև քո կա­տա­րած աշ­խա­տան­քի գնա­հա­տա­կա­նը։ Ես եր­բեք կա­բի­նե­տում հար­մա­րա­վետ տե­ղա­վոր­ված նա­խա­րար չեմ ե­ղել, ներ­կա­յիս իմ աշ­խա­տանքն է­լի ծան­րա­բեռն­ված, բայց նս­տա­կյաց աշ­խա­տանք է, իսկ ես սի­րում եմ ակ­տիվ շար­ժը, շի­նա­րա­րու­թյան ո­լոր­տում ցան­կա­ցած օ­բյեկտ հա­ճա­խե­լուց, մենք ու­րա­խու­թյուն էինք ապ­րում՝ շփ­վե­լով ու զրու­ցե­լով բան­վոր­նե­րի, վար­պետ­նե­րի հետ, տես­նե­լով, թե ինչ ե­ռու­զեռ է տի­րում շին­հար­թակ­նե­րում մենք լիա­թոք ու­րա­խա­նում էինք։ Հի­մա ես բաց ճա­կա­տով, ժա­մե­րով կա­րող եմ նշել, թե գլո­բալ ինչ աշ­խա­տանք­ներ ենք մենք ի­րա­կա­նաց­րել՝ ո­լոր­տում իմ ղե­կա­վա­րու­թյան տա­րի­նե­րին։ Միայն 10 տա­րի ես քա­ղա­քա­շի­նու­թյան նա­խա­րար եմ ե­ղել, եր­կար տա­րի­ներ կա­պի­տալ շի­նա­րա­րու­թյան վար­չու­թյան պետ, ու գտ­նում եմ, որ մաս­նա­գի­տու­թյան ընտ­րու­թյան հար­ցում չեմ սխալ­վել։

- Երբ Ար­ցա­խյան եր­րորդ պա­տե­րազ­մի ըն­թաց­քում հա­կա­ռա­կոր­դի հր­թիռ­ներն ա­վե­րում էին մեր բա­րե­շեն բնա­կա­վայր­նե­րը, ի՞նչ ապ­րում­ներ էիք ու­նե­նում։
- Շատ դա­ռը... Երբ տես­նում ես, թե րո­պե­նե­րի ըն­թաց­քում ինչ­պես էր քանդ­վում տա­րի­նե­րով ստեղ­ծա­ծը, սիրտդ կուչ է գա­լիս, պա­տե­րազմն իս­կա­պես ա­հա­վոր դա­ժան է։
- Այ­սօր լայն թա­փով ըն­թա­ցող շի­նաշ­խա­տանք­նե­րին հետևում եք կող­քից նա­յո­ղի դե­րում... Դուք խան­դո՞վ եք վե­րա­բեր­վում, խոր­հուրդ­նե՞ր եք տա­լիս, թե՞...
- Ներ­կա­յումս էլ ես պար­բե­րա­բար այ­ցե­լում եմ տար­բեր շի­նա­րա­րա­կան օ­բյեկտ­ներ, ինձ հա­մար հե­տաքր­քիր է, թե ինչ­պի­սի ա­վար­տուն տեսք ու­նեն այս կամ այն շի­նու­թյուն­նե­րը, ար­դյոք ճի՞շտ նա­խագ­ծա­յին լու­ծում­նե­րով են ըն­թա­նում աշ­խա­տանք­նե­րը, և ու­րա­խա­նում եմ, որ բռ­նածս գործն ա­ռաջ է գնում ու ար­դյունք­նե­րը շո­շա­փե­լի ու գո­հա­ցու­ցիչ են։ Ներ­կա­յիս պաշ­տո­նում էլ ես առ­նչ­վում եմ շի­նա­րա­րու­թյան հետ, հատ­կա­պես բնա­կա­րա­նա­յին շի­նա­րա­րու­թյան։ Նա­խա­գա­հի հանձ­նա­րա­րու­թյամբ մոտ 20 հա­մայն­քի նա­խագ­ծա­յին աշ­խա­տանք­ներ մենք ենք ի­րա­կա­նաց­նում։ Մոտ ժա­մա­նակ­ներս լայն թա­փով սկս­վե­լու է շի­նա­րա­րու­թյունն այդ հա­մայ­նք­նե­րում, շատ աշ­խա­տա­տար, լուրջ աշ­խա­տանք­ներ են։ Նոր հա­մայնք կա­ռու­ցե­լը լուրջ գործ է` մեծ կազ­մա­կերպ­չա­կան աշ­խա­տանք­նե­րով ու շի­նա­րա­րա­կան ծա­վալ­նե­րով։
- Նոր պաշ­տո­նը Ձեր ՙհա­գո՞վ՚ է, թե՞ դեռ հար­մար­վե­լու փու­լում եք։
- Ա­ռան­ձին բար­դու­թյուն չեմ տես­նում, կա­ռա­վար­ման փոքր ա­ռանձ­նա­հատ­կու­թյուն գու­ցե կա, հա­մա­կար­գում եմ տար­բեր ո­լորտ­ներ, գլ­խա­վո­րում եմ ՙԻ­րա­վա­բա­նա­կան և ֆի­զի­կա­կան ան­ձանց հասց­ված վնաս­նե­րի դի­մաց պե­տա­կան ա­ջակ­ցու­թյան ծրա­գի­րը՚։ Ար­դեն ստեղծ­վել է մոտ 3000 գործ, ընդ ո­րում, յու­րա­քան­չյուր շա­հա­ռուի հա­մար ստեղծ­վում է ա­ռան­ձին գործ, ո­րոնք ամ­փոփ­վում, քն­նարկ­վում, վեր­լուծ­վում և ներ­կա­յաց­վում են հանձ­նա­ժո­ղո­վի ո­րոշ­ման կա­յաց­մա­նը։ Իմ միակ ՙբո­ղո­քը՚ նոր պաշ­տո­նից այն է, որ այն նս­տա­կյաց աշ­խա­տանք է։
- Ձեր ըն­տա­նի­քը դեռ էն գլ­խից ար­ցա­խյան բա­րե­կե­ցիկ ըն­տա­նիք­նե­րի թվում էր, Ձեր ըն­տա­նիքն էլ հնա­րա­վո­րու­թյուն ու­ներ երկ­րից հե­ռա­նալ և իր բա­րե­կե­ցու­թյու­նը վա­յե­լել ա­ռա­վել անվ­տանգ մի­ջա­վայ­րում: Գաղտ­նիք չէ, որ շա­տերն են հե­ռա­ցել նախ­քան մեր ա­ռա­ջին պա­տե­րազ­մը կհաս­ներ կի­զա­կե­տին, իսկ Դուք մնա­ցիք ամ­բողջ գեր­դաս­տա­նով, ու շա­րու­նա­կում եք ապ­րել ու ա­րա­րել հայ­րե­նի­քում։
- Ես հա­սակ եմ ա­ռել կա­յա­ցած, բա­րե­կե­ցիկ, ինք­նա­բավ, մտա­վո­րա­կան մի ըն­տա­նի­քում, ո­րը ճա­նաչ­ված էր ոչ միայն հայ­րե­նի Աս­կե­րա­նում։ Ինչ­պես ժո­ղո­վուրդն է ա­սում՝ մեր աչ­քը էն գլ­խից կուշտ էր։ Ման­կուց շատ կապ­ված էի հայ­րե­նի գյու­ղի` Խնա­պա­տի հետ, հա­ճա­խա­կի էի լի­նում գյու­ղում` հո­րեղ­բայր­նե­րիս ու հո­րաք­րոջս մեծ գեր­դաս­տա­նի հո­գա­ծու­թյամբ շր­ջա­պատ­ված: Մենք ե­րեք եղ­բայր­նե­րով գե­ղե­ցիկ ման­կու­թյուն ու­նե­ցանք ու հենց ման­կու­թյան տա­րի­նե­րին ես բազ­մա­թիվ թե­լե­րով կապ­վե­ցի գյու­ղի հետ։ Եվ երբ սկս­վեց Ար­ցա­խյան պա­տե­րազ­մը, ես երկ­րորդ կուր­սի ու­սա­նող էի Երևա­նում, ան­մի­ջա­պես թո­ղե­ցի ու­սումս, մեծ եղ­բորս ու ըն­կեր­նե­րիս հետ ե­կա, որ պաշտ­պա­նեմ պա­պե­նա­կան օ­ջախս։ Հայրս նույ­նիսկ չակ­նար­կեց մեր երկ­րից հե­ռա­նա­լու մա­սին ու մենք շա­տե­րի հա­մար օ­րի­նակ ե­ղանք։ Մայրս կրտ­սեր եղ­բորս հետ գյու­ղում էր, իսկ տատս մի օ­րով էլ հր­թի­ռա­կոծ­վող Աս­կե­րա­նից դուրս չե­կավ: Երբ ծա­ռա­յու­թյու­նից վե­րա­դառ­նում էինք, մեզ դի­մա­վո­րող կար, մեր նկու­ղը թա­ղի շտաբն էր, որ­տեղ գա­լիս էին մեր լե­գեն­դար հայ­րե­նա­կից­նե­րը, շարժ­ման ակ­տի­վիստ­նե­րը՝ Ա­լյո­շա Գաբ­րիե­լյա­նը, Սլա­վա Ա­ռու­շա­նյա­նը, Ա­լեք­սանդր Բար­սե­ղյա­նը /Էդ­մոն Բար­սե­ղյա­նի հայ­րը/: Հա­վաք­վում, խո­սում էին մեր ա­պա­գա­յից ու ճա­կա­տագ­րից, և գնա­լով մեր մեջ ա­վե­լի էր ար­մա­տա­վոր­վում սե­րը դե­պի հայ­րե­նի­քը, ու այդ ա­մենն ա­ռանց խոս­քի փո­խանց­վեց նաև մեր զա­վակ­նե­րին։ Ա­վագ որ­դիս գե­րա­զան­ցու­թյան դիպ­լո­մով ա­վար­տել է Երևա­նի ճար­տա­րա­գի­տա­կան հա­մալ­սա­րա­նը և հի­մա փոքր եղ­բոր հետ հա­ճա­խում է Ո­ՄԱ /Ողջ մնա­լու ար­վես­տը/ մար­տար­վես­տի տի­րա­պետ­ման պա­րապ­մունք­նե­րին, ո­րի հիմ­նա­դիր Վո­վա Վար­տա­նո­վի նպա­տակն է ստեղ­ծել ա­վե­լի մար­տու­նակ հա­սա­րա­կու­թյուն։ Ա­սելս այն է, որ իմ որ­դի­ներն էլ մեծ ցան­կու­թյուն ու­նեն տի­րա­պե­տել մար­տար­վես­տին` քաջ գի­տակ­ցե­լով, որ այ­սօր ժա­մա­նա­կա­վոր հրա­դա­դար է, և ցան­կա­ցած պա­հի կա­րող են նոր զար­գա­ցում­ներ լի­նել, և ի­րենք պետք է պատ­րաստ լի­նեն։ Իսկ, ընդ­հան­րա­պես, ես այն կար­ծի­քին եմ, որ մենք բո­լորս էլ ի վեր­ջո մահ­կա­նա­ցու­ներ ենք, մի քա­նի տա­րի ուշ, թե շուտ, մեռ­նե­լուց շատ բան չի փոխ­վում, հա­վեր­ժա­կանն ու մնա­յու­նը հայ­րե­նիքն են ու մեր գոր­ծե­րը, իսկ ռազ­մի դաշ­տում հա­նուն հայ­րե­նի­քի ընկ­նե­լը պա­տիվ է յու­րա­քան­չյու­րիս հա­մար։
- Ձեր են­թա­կա­նե­րի հետ հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րում ա­մե­նից շատ ի՞նչն եք կարևո­րում։
- Ա­ռա­ջին հեր­թին կարևո­րում եմ ան­մի­ջա­կա­նու­թյու­նը, իմ են­թա­կան չպետք է կաշ­կանդ­ված լի­նի ցան­կա­ցած հարց քն­նար­կե­լու, նա պի­տի ա­զատ լի­նի իր կար­ծիքն ար­տա­հայ­տե­լու մեջ, ոչ թե ա­սի այն ինչ ինձ է հա­ճե­լի կամ ես եմ ու­զում լսել։ Ես նման ան­մի­ջա­կան շփ­ման մեջ եմ ե­ղել և՜ երկ­րի նա­խա­գա­հի, և՜ վար­չա­պե­տի հետ, ու միշտ ա­զատ եմ ե­ղել կա­մար­տա­հայտ­ման մեջ և, կապ­ված իմ ղե­կա­վա­րած ո­լոր­տի հետ, ես նրանց պի­տի ա­սեի ճշ­մար­տու­թյու­նը, որ­պես­զի կա­յաց­վեր ճիշտ ո­րո­շում, դրա­նից բխող հետևանք­նե­րով։ Ես իմ աշ­խա­տող­նե­րին չեմ ա­սում` ին­չու՞ եք աշ­խա­տան­քից ու­շա­ցել, ինչ խոսք մարդ պի­տի լի­նի ինք­նա­կազ­մա­կերպ­ված, սա­կայն ես կարևո­րում եմ պա­տաս­խա­նատ­վու­թյունն ու վեջ­նար­դյուն­քը։ Են­թա­կա­յին դի­տո­ղու­թյուն կա­րե­լի է ա­նել սխալ ո­րո­շում կա­յաց­նե­լու, աշ­խա­տան­քը ոչ ճիշտ կազ­մա­կեր­պե­լու, ժա­մա­նա­կի մեջ չտե­ղա­վոր­վե­լու հա­մար։

- Ձեզ հե­տաք­րք­րու՞մ է, թե ինչ կար­ծի­քի են են­թա­կա­նե­րը Ձեր մա­սին...
- Ազ­նիվ չի լի­նի, ե­թե ա­սեմ չէ, բայց միա­ժա­մա­նակ նաև տար­ված չեմ դրա­նով, ես այն­պի­սին եմ, ինչ­պի­սին կամ, ի վեր­ջո, կար­ծիք­նե­րի հան­րա­գու­մա­րից է ձևա­վոր­վում հա­սա­րա­կա­կան կար­ծի­քը, ո­րի հետ հաշ­վի չնս­տել չես կա­րող։
- Ար­ցախ­ցի լի­նե­լը …
- Ոչ միայն ինձ, այլև մեր ժո­ղովր­դի հա­մար Ար­ցա­խը ոչ միայն վար­չա­տա­րած­քա­յին միա­վոր է, այլև մեր ազ­գի պա­տիվն ու ար­ժա­նա­պատ­վու­թյու­նը։ Պա­տա­հա­կան չէ, որ հենց Ար­ցա­խից սկս­վեց մեր ազ­գա­յին-ա­զա­տագ­րա­կան շար­ժու­մը։ Ար­ցախ­ցի լի­նելն ինձ հա­մար /և կար­ծում եմ ոչ միայն ինձ հա­մար/ ար­ժա­նա­պատ­վու­թյան քն­նու­թյուն է, հպարտ եմ, որ հենց Ար­ցա­խում եմ ծն­վել և հենց իմ սերն­դին է բա­ժին հա­սել պայ­քա­րի այս ծանր բա­ժի­նը... Ու­զում եմ հա­վա­տալ, որ դեռևս սե­րունդ­նե­րին հպար­տա­նա­լու ա­ռիթ­ներ ենք պարգևե­լու։
- Հա­ճախ է պա­տա­հում, երբ աշ­խա­տան­քա­յին տրա­մադ­րու­թյու­նը տուն եք տա­նում և հա­կա­ռա­կը՝ տնից բե­րում եք աշ­խա­տա­վայր։
- Լի­նում է, դա, բնա­կա­նա­բար, ան­խու­սա­փե­լի է: Աշ­խա­տան­քում տեղ գտած թե­րա­ցում­նե­րը հա­ճախ փո­խում են տրա­մադ­րու­թյունդ, և անհ­նար է տուն գնա­լով` մո­ռա­նաս այդ մա­սին։ Ե­թե ա­մեն ին­չին լուրջ ու պա­տաս­խա­նատ­վու­թյամբ ես վե­րա­բեր­վում, ա­պա ա­րագ տրա­մադ­րու­թյունդ փո­խել չես կա­րող։
- Ին­չո՞վ եք լց­նում Ձեր ա­զատ ժա­մա­նա­կը։
- Դեռևս ման­կու­թյան տա­րի­նե­րից սպոր­տի հետ ՙմտե­րիմ՚ էի ու այ­սօր էլ մեր մտեր­մու­թյու­նը շա­րու­նակ­վում է նոր մար­զաձևե­րում։ Խոր­հր­դա­յին տա­րի­նե­րին ֆուտ­բոլ էի խա­ղում Աս­կե­րա­նի հա­վա­քա­կա­նում, բազ­մա­թիվ ֆուտ­բո­լա­յին ա­ռաջ­նու­թյուն­նե­րի եմ մաս­նակ­ցել։ Այ­սօր էլ իմ ա­զատ ժա­մա­նա­կը սպոր­տին եմ նվի­րում։ Շատ մեծ ըն­կե­րա­կան շր­ջա­պատ ու­նեմ, ո­րոնց ըն­կե­րակ­ցու­թյամբ նա­խընտ­րում եմ ակ­տիվ ժա­ման­ցը։ Փայ­լուն սե­ղա­նի թե­նիս ու բաս­կետ­բոլ եմ խա­ղում, ֆիթ­նես պա­րապ­մունք­նե­րի հա­ճա­խում։ Ա­զատ ժա­մե­րին սի­րում եմ շր­ջել Ստե­փա­նա­կեր­տով՝ ար­վար­ձան­նե­րից մինչև կենտ­րոն, և տես­նել` ինչ է կա­տար­վում մայ­րա­քա­ղա­քում, որ օ­բյեկ­տում շի­նա­րա­րա­կան ինչ­պի­սի աշ­խա­տանք­ներ են տար­վում։ Ինձ հա­մար ժա­մա­նակ կոչ­վա­ծը թանկ հաս­կա­ցու­թյուն է, և ձգ­տում եմ այն նպա­տա­կա­յին օգ­տա­գոր­ծել։